DRITA E KOHËS SË RE by Prof. dr.Sejfedin Sulejmani

Edition	Availability
1 DRITA E KOHËS SË RE: POEZI 2007, BESA-2003 Poetry in Albanian	aaaa Locate

Prof.Dr.Sejfedin Sulejmani

Drita e kohës së re

poezi

Shkup - 2009

Botues

Titulli i veprës

Drita e kohës së re

Autor

Prof.dr. Sejfedin Sulejmani

Recensentë:

prof.dr. Emil Sulejmani

prof.Ferdeze Sulejmani

Redaktor

Përpunimi teknik – kompjuterik

Prof.dr.Emil Sulejmani – sociolog

Grumbullimi, kompletimi dhe përpunimi

komjuterik i materialeve

Ymrane Sulejmani.

Përpunimi artistik

scorpius_111_ns@yahoo.com

Lektura BESA-2003

Parathënie

Në fondin e krijimtarisë së bujshme të prof.dr. Sejfedin Sulejmanit bën pjesë edhe poezia. S.Sulejmani qysh si nxënës i shkollës Normale – Liria në Shkup filloi të merret me poezi. Veprimtarinë poetike e vazhdoi edhe gjatë studimeve universitare dhe më vonë. Shumë prej poezive të tija ishin të botuara në gazetat dhe revistata e atëhershme dhe shumë të tjera ishin të humbura. Në mesin e atyre të humburave ishin edhe disa poezi atëherë të botuara. Në to dominon motivi i dashurisë, patriotik etj. Pas vdekjes së këtij krijuesi të madh shqiptar, nga ana e antëarëve të familjes u ra dakord që të gjeneden dorshkrimet e poezive të S.Sulejmanit, të kompletohen dhe të botohen. Duke bërë hulumtime në bibliotekën e shtëpiake Ymrane Sulejmani (e bija e tij) vendosi që të bën gjetjen e dorshkrimeve origjinale të poezive të S.Sulejmanit dhe grumbullimin e tyre. Ajo, pasi grumbulloi poezitë e gjetura, ato i shkroi në kompjuter duke kryer punën më të madhe të këtij qëllimi. Edhe përkundër përpjekjeve të vazhdueshme të gjenden të gjitha dorëshkrimet poetike, një numër i konsiderueshëm i tyre nuk u gjetën. Gjatë përpunimit kompjuterik të poezive është ruajtur gjuha dhe stili të cilin autori i poezive e ka përdorur gjatë periudheve kur i ka krijuar ato.

Kohët pa fëmiëri

Nëpër shkretëtirat e

Vox cllamntis in desserto

Një bohem fliste

Me syt e tij të mëdhej

Botën e trondiste...

me mendjen e thellë

Ndodhitë kohore i studionte

Nga këto reprekusione

Rrënqethej dhe shqetësohej...

Sepse e vërteta anë e mbanë dëbohej.

Vlera ime gjeti strehim

Ngjështë esencën e shpirtit tim

Ngrehu thoshte shqetesohu,

Shiko, ti je përendi

Dhe gjithësi...

Mbushe vetën me

Zehër dhe tragjedi.

Ah shpirti im puthi telat e kitares

Ajo prodhon tingëllime

Pa trishtime,

dhe për shpirtin intuicion

shumë ashpër tingëllon...

më thuaj

mos je Fausti i jetës!

Që futesh thellë

në sferën e saj

ah sa vaj

shpirti im hesht, mos qaj.

Jo së shpejti do të pushoj

Madje të filloj

Botën dhe fshehtësitë e

Saj t’i studijoj.

Poemë alienacioni

Një ditë e lumtur po lindë për së dyti

Për së dyti

Nuk kam besuar se do ta priti

Prej përsonaliteti isha tjetërsua

Tjetërsua

Shpirti dhe zemra mu patën përvëlua.

Në trupin tim nostalgjia mbretëronte

Ah mbretëronte

Për gjysmën e shpirtit zemra mu përvlonte.

Ditën që u ndamë lotët në fytyrë tubuar

Ah tubuar

Substanca e dufit rrënjësisht mu turbullua.

Treni në drejtim të cakut u nis

Ah u nis

Trupi m u djeg zemra mu gris.

Ditën e parë që u tjetërsova

Qetërsova

Prej qenies sime shumë u largova.

Me u tjetërsua është shumë vështirë

Zemra të digjet vetë shkon në pahrë.

24.12.1980

Deshta

Duhej të ishim si era që të fryen

Thellë e më thellë

Shumë më thellë

Në një qenie të hyjmë

Dhe ta shohim atë botë

E pa njohur për ne gjerë sot

Të kënaqem ne thellimin

Dhe kështu duke menduar

Mendja tha ja këtu jam

Nisemi së bashkëu shkojmë

Nisemi në këto rrugë

Drejt hapësires

Si tre motra dora dorës

Atje ku duhej, nga rrugët e gjata të jetës.

Fantazia e vërtetë,

Mendja shkuan shumë largë

Hynë shumë thellë

Në kozmos

Renditje e mrekulluar

Harmoni me tinguj

Harmoni ku shkalla më e lartë

Ishte kashta yjore

Me pashpjegim jetësor.

Sa bukur

Sa bukur lyra po këndon

Emrin nj e r i

Fuqishëm me melodi e inspiron.

Njeriu ne çdo kohë do të jetojë

Vepra, drita e tij përhere do të jehojë

O ju shkenca fatlume

Shtriheni duart e kulluara

Dhe shikimin e madhërishëm

Në vendet më të largëta

Kaloni tok dhe hapësirat

Stepet, malet, fushat, himalajet, oqeanet

Dhe lartësitë e qiellit

Shndëritin me dritën e Diellit

Gjithkund vetëm të hulumtoni në çdo orë

E bukura, e mirëa, njerëzorja, e madhërishmja të

shkrihen në një dorë

mbi çdo shkencë tragjike të triumfojnë

njeriun nga e ulëta

dhe shëmtimi ta ruajnë

dinjitetin e tij triumfalisht ta mbrojnë.

Kush është ai qe të jep bukuri

Oj krijimtari

Diçka brenda ndikon në ty,

Amshim i këndëshëm

Poeti vargje ty të kushton

Lyren çdoherë të gatshme e ke

Dhe me të të këndon

Nga e vjetra të renë e zgjon

E amshon.

Galaksi...

Galaksi

Sa lart shumë lart je

E madhërishme

Por nuk e arrin dot atë

Në të cilën synon Uni im

Sepse ajo ka mbirë ne zemrën time

Në mes të natës çdoherë me zgjon

Zëri yt i qetë

Qiellin tënd të zjarrt në

shpirt e kam të kthjellt!

Nga kjo qenie e kthjelluar

Nga fryma jote visive

E lartësuar.

Je e vetmja

Je e vetmja qenie

Që kaq shumë të dua

Kaq shumë të kushtoj ndjesë

E ti asgjë nuk më thua

Së paku një fjalë të hidhur

të d u a...

shkruaj aq shumë fjalë

në shpirt dhe e them

v e t ë m një

kjo bukuri nuk është për mua

pse humbas kohë

kur ajo është

e pa charritur

atëherë zemrimi ma gjuan

çdo pore të trupit

me hidhërim të lutem

thuaj nuk të dua!

Dashuria

Ta këndoj dashurinë

Esencën e dashurisë

Që ne shpirtat tanë

I jep jetë gjithësisë.

Në një kopsht të bukur

Ku pranvera e buzëqeshur

Na shikonte

Drita e argjent e hënës

Zemrat na i pikëllonte.

Ne atë dritë të hënës

Kur fytyrën ia pash

Zemrën ma mahnite

Eja pranë meje thash.

Sa u ofrua më morri në gji

Kur më tha të dua

Dufi im u shkri?

Sa u largua

Më la në therrime

Ma mbushi zemrën

Plot me hidhërime.

Dhe zemra ime

Qante dhe nuk pushonte

Dufi im i brendshëm

Si burim vlonte.

Ndash dije ndash mos e di

Sikur të mos kisha

Marrë ti

Vetën do ta kisha

Bërë fli

Do të isha tretur do të isha shkri

I tërë ai dhè mbi mua

Sërish nuk kisha me të harruar.

Edhe pluhur të isha bërë

Dhe fryma në ajër të më çonte

Nga ty nuk do të isha ndarë

Kush s’ do te mundej të më largonte.

Me valë të më përvlonin

Si avulli i bardhë në ajër

Të ishim hedhur

Prej teje nuk do të mund

Të më largonin

Dhe rreth teje do të isha sjellur.

Sikur të kisha pasur mundësi

Të ishim hedhur në hapësirë

Qiell dhe tokë t’i bashkëonja

Diell dhe hënë t’i kishim shkri

Nga ty kur nuk do të largohesha.

Jetën do ta kisha humbur

Por edhe nuk e dua

Pse ka perëndua

Me të bukurën ma ke shuar

Dhe ç’mbeti për mua.

Ti moj manushqja ime

Syrin e ke si mëshqerre

Jetën plot me hymna

Si trëndafili në pranverë.

Lartë je e bukura ime

Dhe ke fytyrën si hënë

Në jetë mos të kesh kur therrime

U rritsh si një fidan.

Veni shko dhe i thuaj

Një asaj të dashurës sime

Ç’mendon vallë për mua

Të me mbush jetën me mallëngjime.

Shko dhe kthehu sërish e me trego

Këtë zjarr në zemër ma largo.

Dhe ti zogu i malit

Këndo në atë vade

Këndo kënga të hallit

Më shëro të shkretën plagë.

Në zemër diçka më vloj

Trupi m’u dridh si thupër

Në ujë

Kur pajtove se do të kurorëzoj.

Me sa mall u përqafuam

Në atë kopsht me lisa të rrethuar

Me një buqet lule në dorë

Më the kjo është kurora jonë.

Mos u madhëro

Toka e zezë

Mua dhe ti

Do të na tretë

Dhe do të na shkrinë

Prandaj o shokë dhe vëllezer

Nuk keni çka lypni në këtë njëmendësi.

Nuk keni pse të mundoheni

Të bëheni madhor

Të thyen kokën kinse për

Eprorë,

Pasi sikur mua dhe sikur ju

Dheu do të na tretë dhe do të na shkrinë.

Nuk na pyet cilit kemi qenë madhor

Si unë, sikur ju vallë

Është vetëm një varr.

Sa trima para nësh qenë

Cezar o fat i madh

Që Popmeun e preu

Dhe nga ai u frigua tërë një faqe dheu

Andaj Oktavijani e shumë trima të tjerë

Dhe Napoleoni u zhduken përherë.

Djali

Djali im ti ke parë përpara

Si shkojnë ushtarët si të verber

Me yll dhe shenjë në gjoks

Me një dorë të shkretë.

Djali im ti po shikon më tutje

Se si ai në luftë është verbuar

Ç’dëgjove për të tjerët

Se si mbetën

Kanë jetuar në borë, në tokë dhe në zjarr duke dhënë jetën.

Në dorën time dora yte

Qetesohu fëmiu im

Armiku kundër nesh përdori forcë

Ti ushtar e pa dorë mos me mbetë.

Në jetë ke pas një drejtim

Fytyra yte ka parë vdekje

Zemra yte pushoj

Ty djalë shpirti nuk të punoj.

I verbër ti u ktheve

Nëpër rrugët me kalderme

Pa dorë mberrinë

Dhe dera ty tu hap.

Gjithjkund dora dhe zëri

Atje ku gjendesh

Nuk ka mundur ty ushtari me të treguar

Falenderit që më ke ndihmuar.

Fjala

Shkruajta një mendim për

Fillimin e kësaj bote dhe të jetës

Por para se ta vë në letrën e bardhë

Sillej si fortun një ide

e pashpirt ,

më thonte

shiko fjala është këtu

merre për shpirti si të vërtetë

se në kokë të gjithçkahit

është fill ajo vetë...

Me habi shikova dhe thash jo!

Drita nuk vjen nga qielli

Edhe kur në kup të saj

ndodhet Dielli...

Hesht atëherë,

dhe menjëhere shiko

se fjala sjellë fjalë

me pak gjuhë të gjallë

por zrrja ndez

djeg dhe flakon

ujin e bën valë

ndoshta jetën me bukuri e vesh,

Por kur luan Hamleti ajo buzeqesh...

Nuk kaloi shumë kohë

Kur heshtja më kaploi

Çka tani thash

Kur nga vetja fjalën e largova

Asgjë prej saj nuk mësova..

Ju lutem

Ta duani të bukurën,

Ta bëjme shijen tonë

Ta bëjme pjesë të jetës

Dhe të shpirtit tonë

Pres nga ju

Ta ruani natyrën

Sepse ajo është nëna jonë.

Le të jetë dritë e dhuruar

Dhe hapi i parë,

Shekulli i parë

Le të kalojë hov valle në valle

Dhe të shkelqeje dielli ar

Gjithkund nëpër botë

Retë e zeza

Do të zhduken në humnëre

Jeta e re do të lind si pranverë.

Asgjëja

Me të vërtetë asgjë

Nuk kishte mbetur gjallë

Lisnajat me rrenjë ishin shkulur

Toka ishte çare aq shumë

Sa në të mund të fundosej

Një katund i tërë

Ende nuk i vinte tokës

Era shkretëtirë

Sepse gjallëresat ishin

Në zhdukje e sipër

Kjo ishte agoni e vërtetë

Sepse dushku dhe bimet tjera

Por sa kishin filluar me u vyshkur...

Mos të flas me për njerëzit

Se asnjë i gjallë nuk kishte mbetur

Unë në pahir thash

Çdo të bëj vetë...

Dhe disa krisma jo aq të medha

Dhe ja plasi një vullkan aq i madh

Sa gjithkah plasi toka

Hej sa keq

Së bashkëu me të një ere e madhe

E tërë bota

Ushtoj dhe tmerr.

Nuk vonoj as dy orë

Koha sërish u qetësua

Dola jashtë shpellës

Për të pare vallë kishte mbetur

Diçka gjallë në këtë faqe të dheut

Ose gjithçka ishte shkri dhe tretë...

U ktheva në shpellë

Shumë i shqetësuar

Dhe e përqafova po me aq mall

Me trego përendi a hyjni

Pse e zhduke këtë gjithësi?

Fromboa

Ti më pyete

Pse e zhuke këtë gjithësi

Ja po të tregoj tha ai

Dhe shikoj njëherë anash...

Monolog i Fromboes

Ta marrtë lumi shkencë

Filozofi e teologji

Teknikë e letërsi

E sidomos atomin

Qe botën po e zhduk

Dhe po krijon errësirë.

Ingjinjera e doktora

Profesor e meshtar

Sa të poshtër qe jan

Nuk njohin njeri ata të marre

(çast deshprimi)

a e ke lexuar veprën

e Balzakut “Komeida njerëzore”

më pyeti dhe vazhdoj

aty gjen, se tërë

njerëzit e kësaj botë

u dhanë pas parasë

erdhi po ajo kohë

dhe tërë njerëzimi u dha pas parasë,

askush nuk mendon

për shoqëri, dashuri

e lere më për varfëri

për një para janë bërë gomarë

u mungon vetëm një samar

por në vend të samarit

shpinën...korrizin e kanë rrafsh

dhe kalon nëpër paranë.

Mjaftë më me keta armë

A nuk u lodhët duke i cakrruar

Lere më atomin

Se botën e ka dëmtuar.

O pse flet kështu

Dhe je pa eksperiencë

Vallë nuk e din se atomi

Bëri të mundur këtë ekzistencë.

Ka të drejt në pronën e vet

Çka do bën

Kush mund ta ndaloj

Që të mos veproj,

Bota nga atomi është formuar

Dhe nga atomi duhet shkatërruar

Prit dhe mos fol ashtu...

Si nuk ke mend dhe tru

Si është e mundur ky formulim.

Vallë

Vallë a do të lirohem ndonjëherë

Prej këtij burgu

A do të lirohem ndonjëherë

Prej këtij llogori,

Ku mishin e njeriut e grijnë

Sikur mishin e viçit të njome.

Jo, jo...asnjëherë

Sa çudi, vallë sot ka njerëz që njeri tjetrin e hanë!

Po pa dyshim ka

Po kush vall janë ata...

Me përshkruaj

Fizionomin e tyre?!

Ata janë oficerë, cilësitë e përbashkëëta

Të tyre janë

Pashpirtësia, bastijaliteti, intrigat.

Ata ushqehen me gjakun e tjerëve,

Kanibalë te pashpirt e më të zinj

Se ata te kohës së pitekantropusit.

Çdo njërin prej tyre që ta shohish

mundesh t’i lexosh këto cilësi

në fytyrat e tyre me pakgjaksi,

me që janë gjakpirës

ata nuk i ngjajnë asnjë gjallërese

te planetit tonë...

të tillë nuk ke as në Mars, galaksi të kozmozit

pasi që planetet tjera nuk i duan

kanibalët me uniformë.

Toka jonë është dënuar

Prej inteligjences absolute

Që t’i mbaj këto kanibalë, te cilët nuk din

Ngopje me gjak njeriu

Por as me dheun dhe objektet

Qe toka i ka.

Toka u dënua pasi shkoi

Në deklinacionin adverziv

Ku inteligjenca absolte nuk e ka paraparë...

23.10.1963

Disa hije dhe fytyra të egra dhe të këqia

Më paralizuan trupin gati

çdo natë anë a mbanë

lozin bisedojnë

në trupin tim ah dominojnë...

nganjëherë më gëzojnë pa masë

nganjëherë më hidherojnë

nganjëherë aq shumë më mundojnë

sa aq jetën ma ithëtojnë.

Më humbin në sferat e jetës

Nëpër oqeanin e pafund

Nëpër humnerën më të thellë

Në nirvane më shndërrojnë

Nëpër valet e jetës së bashkëu udhëtojmë.

Njëra u shëndërrua në korb të zinj

U ofrua dhe më tha

Eja me ne ç’të duhet kjo jetë

Ku këtu njeriu njerinë e pret...

Se kjo jetë është hiç, hiç, hiç,

Vetëm ëndërr shumë e shkurtë

Ku asnjë kuptim nuk ka

Sepse kush don jetë dhe e kërkon

Ai jeton vetëm në një iluzion...

07.05.1963

Ikanakët

Një fjalë dua ta them

vallë a nuk është problem

këto a nuk janë ikanakë...

jo kjo është demokraci

mund të shkosh në Turqi

e vallë pse jo edhe në Shqipëri.

Dhjetra miëra njerëz ndahen

Njëherë prej mëmës atdhe

Lanë vëlla e motër

Nënë e baba verbaur

E dalin në stacion

Miëra psherëtira ajri

Përzihet me to

Ata qajnë jo me gojë

Por me zemër

E treni nuk pret niset dhe shkon

Nga ngulçitjet dhe britmat ushton

Ky vaj miëra njerëz gëzoi...

Lanë gjembin e tyre

E cila do të lulëzoj

Edhe guri ujë do të qeas

Proj e plazhme te gjithë kan me bulues

Gjithçka është e keqe këtu

Është nga më e mirëa prej saj.

Kaluan tërë ata shekuj

Me radhë

Për ju nuk pati dritë

Vetëm halle, halli me hall

Tjetër nuk ka se çka me prit

Pa e duam këtë gjithësi

Çka flitni kot për këtë liri

Pse-ja pas pse-së

Ky Diell që ndriçon botën

Që i jep jetë gjithë gjallërisë

Ashtu është liria

Lart në qiellin e pakufisë...

Lart në qiell u duk

Një korb i zinj

Por ç’është pyetnin me habi

Kjo të fut në humnerë të thellë

Prej nga lart të pash

Duke të hedhur.

Po ky është grusht i madh

Kujt i themi ne ditë e bardhë

Një grushtit të ngritur kundër ne

Lart në qiell në alteri

U ngjit një grsuht kuq e zi

Ky ishte grusht i punëtorisë që i dha fund tiranisë.

Kitares

Ndodhem

Nen hijen e trëndafilit

Me kitare në dorë

Në gjembin e tij zëri i bilbilit

Më bënte shpirtin prorë.

Kitare - thash- këndo

Dhe ti shijo këtë bukuri.

Kitarja filloi te këndoj

Zëri i saj sa hidhej

Oh sa ëmbël amshoja

Kur kënga e saj dridhej.

Moj kitare ime

Më mbushe jetën plot me gëzime.

Dashuria

Ne atë kopsht me lule

Kur pranvera e buzëqeshur

Na shikonte

Drita e argjent e hënës

Zemrat na i pikellonte.

Ne atë dritë të hënës

Kur fytyrën ta pash

Zemrën ma mahnite

Je pranë meje - thash!

Sa u ofrua

Më mori në gji

Kur më tha të dua

Dufi im u shkri.

Kur u largua

Më la në gjëmbime

Më mbushi jetën plot

Hidhërime.

Dhe zemra ime qante nuk pushonte

Dufi i shpirtitit tim

Si burim vlonte.

Si të duash dije në mos e di

Sikur mos të kisha marrë ti

Veten do ta kisha bërë fli

Do të ishim tretë do te isha shkrirë

I tërë ai dhe mbi mua

Sërish nuk kisha me të harruar.

Me valë të më përvlonin

Avull i bardhë në ajër të isha hedhur

Prej teje nuk mund të largohesha

Rreth teje përgjithnjë

Do të isha sjelle.

Poezi në prozë

Fare mirëë e ndijshe dorën time

Në qafën tënde të kuplloj aq fortë

Dashurova se ma dhe besën

Qe sa te jetë kjo botë

Dhe deri sa dete të ketë

Ujë e rërë,

Deri sa te këtë fusha dhe male,

Gur e bar, njëri tjetrin

mos me u ndarë e larguar...

fjalët qe mi the të dua

thellë ne zemër më kanë hyrë

dhe janë bashkëuar

me epshete saj të njomë

janë rrënjosur përgjithmonëë

sa edhe kur trupi im don

tretet në dhè, eshtrat do të më kalben

atë fjalë që më the të dua

kurrë s’kam për ta harruar...

Kur mi preke faqet e mia

Me ata duar të bardha si bora

Ne majen e malit me erdhi një

Afsh aq i kë ndshëm

Sa që më tha - puthja syt e zinj...

Natë e qetë dhe plot mrekulli

Fol

Që atë ditë kur të pash

Më preke thellë ne zemër

Moj filize

Fol njëherë të thash

Rri këtu pranë meje

Moj sy hënë.

Çdo punë që bën njeriu

Është i lidhur ngusht me (plotësim)

Gjallëri dhe jetë ska pa ty

Rrushi im i zi.

O moj ndjenjë hyjnore

Dhe ty yll në mbrëmje

Oj vajzë eprore

Pse dashurin ma dhe.

Në shpirt të përejtova

Por me folë nuk guxonja

Si qirinj shkrihesha

Aq shumë që të donja.

Kjo natë sa është e lumtur

Yjet mbi kokat tona qëndrojnë

Në arratin e humbur

Gji me gji dy të rinj bijnë...

Një...

Një fllad i lehtë

Fashitja

Vinte prej prozhmeve të vogla

Natyra tërë me kopshte

Bilbilat ia thonin

Por njerëzit vajtonin

Kopshti i rrethuan me filiza

Lisa dhe lumi pranë

Dhe plepa me qeparisa

Shtriheshin anë e kënd

Shiu pika pika binte

Ylberi rrema, rrema

Gjurma të thella në zemër linte.

Kur mendonja për këto të mirëa

Që i kishte natyra

Lotët si gur shiu me pikonin

Zemrën ma përvelonin

Natyra ma digjte zemrën

Me bukurinë e saj

Por kur mendonja për njerëzit

E prisnja të shkretin vaj.

Thonja, një dru i thatë

I djeg njëqind të njomë

A ka pasur njëqind te that

Dhe një i njomë.

Të vetnit ju kam shpëtua

Kembe e duar u kam dhënë

Kokën plot me mend

Sy dhe veshë me parë dhe dëgjuar

Ç’është e mirëë e bekoj

E keqepërdori e mallkoj

Të gjithë keni një liri

Të drejtat njëlloj i keni

Mos të këtë armiqësi

Edhe kur dasi

Unë shoh gjithçka

Punoni...

Dhe na dha leje me besë

Na e heqi njollën e zezë

Eja me këtë turr te vetëm

..................................................

.................................................

Sa u gëzova

dhe zemra mu mbush

me plot kënaqësi

kur pash gjelbërimin sërsih

disa njerëz rreth aty

kaluan e unë u thash

shok a mund te pyes diçka -

po si urdhëron -

thanë ata

po si shpëtuat me shpirt

po mbet me gjysmën e tij

por Zoti na e fali, na e fali edhe gjysmën tjetër...

Nuk kam qen të më leh në derë

Vetëm një dhi jam duke mjelë

fatkeqja nisi me u shterr

na shkriu zhegu more vëllezër

nuk ka ndokund lis nën hije me hyrë

na zuri kjo malari

nuk ka ilaç në këtë nahi (avli)

për vdekje të gjithë jemi shtri

në këto shkretëtira te Anadolit

i raftë bomba e atomit

t’i them vetëm nuk kam dert

shumë shokë të mi janë në këtë siklet

shpesh po mblidhenn e bëjnë dert

na shkuan femia dhe mbetem vet!

E madje i kujtojme fjalët e plakut të urtë

“guri si hjeke rëndë në vend të vet

po doli prej vendit ra në kadyle”

Si doli kështu hajmedet

Mëkat të madhe paskan punuar

Tani lypset me paguar

Thellë shpirtin me e përvluar...

Më zuri malli i plakut të urtë

Së gjalli tani i këndoj rahmet

Na vrau ahti i të parëve tanë

Dhe bukën të cilën jemi duke e ngrënë.

Mendja e kokës më shqetësohet

Kur më kujtohet vendi jonë

Hija e babës përpara më vegon,

Më vegon livadhi dhe tarishtja,

Ogiqi me gjithë qengja,

Gurt e lisat më vegojnë përapara,

Shokët e madje fisi

Me të madhe vajit ia nisi

Tani të fala iu bëje vëllezërve

Mbytem mor

Shtëpi për shtëpi, s’do të më gjej

më mua dot asnjë njeri.

Lindën njerëzit

E çdo gjë e mirë

Bota u përtëri thash

Kurr nuk do të ketë nëme

Intriga e shtriga

Jo përendia nuk i don

Njerëzit jetojnë në dashuri

Njërit tjetrit

Nuk i mendojnë armiqësi

Turma u shpërnda

E hodhi gjenin e parë

Dhe krijoi farë – Unë , Fama dhe

Profeti Muhamed,

Shikonim prej së largu

Valët e ujit

Krijimin e gjithësisë

Ku ndizte ndjenjat e dashurisë...

Pas kësaj ndjenje

Do të lind një ideal me

Jetë të re

Me njerëz të ri

Që mos të ketë

Ngatërresa me tollovi.

Për admirime

Ngrehu o popull

Ngrehu sa më shpejt

Agoi mengjezi hershëm

Detyrë e shenjtë të pret.

Këndezi këndon

Jep shenjën e jetës së re

Çdo qenie të gjallë zgjon

Tokë, gurë dhe dhe...

Të zgjon nga gjumi i rëndë

Nga errësira e natës së pafaund

Tregon se para tij

Çdo gjë ka qenë humbur.

Ngrehu njëhere o popull

ngrehu ne këtë vapë

tradhëtitë, intrigat

djegi bëri hi dhe flakë.

Çdo qëllim që ke menduar

Për te ardhmen tonë të artë

Pa vakum ke desht me realizuar

Vlera yte ka qenë e lartë

Bilbili të inspironte

Dhe parolla lart në qiell

Uji që çdo këndë bulonte

Gjelbërimi në muajin prill.

E din se miëra nëna

Ne këtë muaj vajtonin

Për djemte e tyre te lidhur ne pranga

Dhe dritë Dielli nuk përjetonin.

Deshirat e spiunit

Jam spiun ore jam spiun

Sikur veriu me fortunë

Jam i poshtër dhe i marrë

As vetë nuk e di ku të shkoj më parë,

Vallë në qeveri ose ne gjyq

Që të bëj spiunllëqe.

Kudo shkova o njeri

Të gjithë më shikojnë sikur zëri

Jam i marrë dhe jam i keq

Gra e burra,femië e pleq

Asnjë te gjallë nuk dua ta shikoj

I vetmi dua të jetoj.

Dua njerëzit ti shkatërroj

Dhe me valë t’i përveloj

Madje ne qeveri

Ti spiunoj një nga një.

E maddje ç’te bëj unë vetë

Por shumë me mirë do të jetë

Vetëm këtë nuk mund me bërë

Se assnjë minut nuk e le.

T’ ia fuse grindjen të gjithë njërezise

Të ngriten kundra qeverisë.

Por sa i mjerë që jam

Një punë të lig e kam

Sikur puna mos mu bërë

Sikur njerëzija mos me shtua

Besimin kot qe ma kanë lene mua.

Kur u ngrita

Posa agoi dielli

Bota u shfaq me një pamje të re

Posa u zbardh qielli

O popull nuk ka më kush të sundoj mbi dhe.

Kur u ngita në mëngjez

Nga gëzimi donja të vdes

Nuk kishte gjë më të mirë mbi dhe

Se sa liria për ne

Erdhi një jetë e re.

Nuk ka menxyre, xhelozi e tradhëti

Nuk janë me njerëz të këqinj

Te gjithë luftojnë për liri

Te huajën nuk duan me përzi

Sërish bota u përtëri.

Klasa V-të., shkolla Normale

Ylberi

Pikat e shiut

Nga rrezet e diellit

Me ngjyrë të kuqe dhe të kaltër

Si rreze të yllit.

Ky është ylberi

Që botën e zbukuron

Del në stinëne pranverës

Kur lulet lulëzojnë.

Krahas me lulen

Në shpirt më prekin

Mallin e zemrës gjithnjë ma hjekin.

Por kur më largohen

Dhe me zhduken prej sysh

Them ylber të lutem

Sërish këtu të vish.

Ah sa keq e ndjej veten time

Kur më mungon pëllumbardhi

Ah sa keq

Nuk matët dot malikonlia ime

Në këto çaste

Me asnjë peshë,

Sepse peshë nuk ka

O pellumbardhë rri këtu

Pranë meje...rri këtu

Mos më detyro të kërkoj peshë

Për matjen e gjendjeve

Te mia, mos!

Sepse nuk mund t’i gjej

As në qiell, as në tokë

As në hënë, as tek familja yjore

As në mbretërinë hyjnore.

Dialogu

O dritë e diellit

Që ngjallë shpresën time

Oj këngë e fyellit

Që mi jep këto udhëzime.

Më tregoni

Kush u solli tek unë

Ne na solli vetë njerëzia

Duke kënduar në male dhe fusha

Së bashkëu me ne erdhi edhe liria

Me pengesa nga gjithkush...

Ti moj drita e diellit

Sa minuta po von

Duke ardhur nga qielli

Në këtë të ëmbëlën tokën tonë.

As tetë minuta nuk vonoje

Edhepse aq larg udhetoje

Kurr në tokë unë mbrri

Jetë te re ne te përteri.

Një gjë më kryesore

Që shumë më bën eprore

Është se mua vjen liria

Që e kenaq tërë njerëzia.

Me trego oj dritë e Diellit

Si vjen liria me ty?-

Te përgjigjem menjëherë

Lirinë me vete e kam përherë.

Fuqia e inspirimit

Fuqia e inspirinmit tim doli

Ne shehshin e saj

Herën e parë erdhi tek ti

Sepse ti e zbërtheve!

Tani lere të lire

Te jetojë ne lirinë tënde

Mos ia mbyll dritaren natën

Le të hyjë kur të dojë

Sepse do ta arrijë kulmin e hidhërimit

Kuptoje si pjesë të shpirtit tënd

Mos i lërë hapësirë zemrimit

Bëri vend lirisë

Hapi zjarr dashurisë.

Në qiellin e lartë

Në zemrën time poshtë

Ekziston vetëm një idol

Është fryma yte

Që i thyen të gjitha rrugët e mia kryqe

Nuk të njoh si qenie që frikësohesh

Në biologjine tënde

Por si qenie që frymëzon

Jep jetë dhe gjallëron.

I pari ditar i djegur

Rri pas lumit pas shiut

Dhe verej ujin e turbulluar

Që krijon kercablat e shumta

Të dua o shi

Sepse ti pastrove një gjë të fëlliqur

O shi i pagëzuem

Më shumë të dua se të urrej.

E dyta pendë e mbushur

Mos më thoni pse nuk urrej

Sepse aty gjeje qetësinë time të vetme

O mos më thuani të urrej mirëkuptimin

Prej kujtimeve të mëdha

Dua një qetësi të vogël

O mos më thuani të urrej asgjë.

Dialog...

Ah sikur ta zbulonja

Substancën e lindjes sime

Te bëhem si ajo

Aty bte gjej strehime,

Pse te ajo nuk ka kundërshtime

Me keta kundërshtime

Ne çdo hap që bëj dhe has

Shpirti me brehet zemra me plas...

ti substancën e lindjes

si duket e kërkon

mos u mundo kot

se botës se poshtërsive,

botës magjepese

botës mashtruese

nuk don zërin me ia ndi...

lumë atë ne qetësi

me këtë kur mos u përzi

ai është shumë larg nesh

ne dhjetin kat qiellor

ku gjithçka është ne qetësi

jetë e bardhë me harmoni

aty nuk ka kundërshtime

njeriu që don me hangër njerinë

nuk e din oj e zeza ditë

se çka je duke pritur

kokën e njeriut - kokën e tij.

Nuk ka arme që

Shkakëtojne trishtime

Aty njeriu njerine nuk e han

Të gjitha te mirëat pranë i kanë

Mbret i mbretërve

Substancë e bukur

Ideali i mban lartë

Mbeturinat e asaj

Ne botën tonë kanë zënë rrenjë

Po vjetrohen dhe janë vjetrue

Ne themel botën e kanë shkatërruar...

Çka the

Mos ti je mbeturinë e saj

Mos ti je shkaktar

Që ajo ka zene rrënjë?

Kokën me të cilën mendoj

Nuk kam ndërmend ta çmoj

pasi konstatimi im

ajo është mbeturinë

ajo e prish botën

moralin e bën krim.

Sot

Sot është shekulli njëzetë

Shekulli i zjarrit dhe i flakës

I tymit të zinj

I shiut të helmuar

I borës së zezë...

Shekulli i benzinës

Që jehon flakë në maje të qiellit

Përvëlon faqën e Diellit

Sot është shekull

Që njerëzit në vend të ushqimit

Hekur hanë

Të cilin mizat e bluajnë

Sot është shekulli lufte me gjak

Është barut ku pritet vetëm një xixë

Aty vrullshëm ujërat vlojnë

Pret momente të kënaqëshme

Miliona njerëzish përvëlohen

Për kushledrën lahet flijimi

Shkatërrohet tërë civilizimi.

Sot është shekulli njëzet koha atomike

Ku fuqia nukleare

Po shkatërron dhe bën halle,

Ku bomba hidrogjenike

Tymin lart në re

E mbushi qiellin me helm

Me dorë të vetë njeriut

Ngreu trishtime

Shkatërroi civilizime.

Shkenca me të vërtetë ka përparuar

Ska kush që ia mohon

Por aq shumë ka shkatërruar

Edhe moralin njerëzor.

Kohët

Koha e mesme - kohë e fuqisë

Koha e re kohë e dashurisë

Koha e mesme është kohë kalorsisë

Koha e re kohë e mençurisë

Koha e messme koha e mbylljes

Në muret e vetëvetes

Me monologun vetjak

Koha e re kohë e daljes, kohë e dialogut

Koha e mesme kohë e teologjisë

Koha e re koha e filozofisë

Koha e mesme koha e horizontales,

Koha e vertikales

Koha e mesme kohë e zjarrit fetar

Koha e re kohë e zjarrit arbitrar.

Poetëve te vjetërsise

Koha kalon

Njerëzve u lënë kujtime

Epoka ndërron

Të mbush me mendime.

Humbëm nëpër mjegulla

Kur filloj të kujtoj

Homerin e vjetërsisë

Që Ilijaden e këndoi.

Kujtoj Anakeontin

Që këndoi këngë te dashurisë

Safon dhe Esskilin

Që mbajnë shtyllën e poezisë.

Sofokliu dhe Euripidi

Kurrë nuk do të harrohen

Na dhuruan vepra gjeniale

Që gjithmonëë këndohen.

Krenohu oj komedi

Kur kujton Aristofanin

Ky për ty ishte gjeni

Njëmbëdhjetë vepra në gji të ka lënë.

Eniusi me Pluatin

Qenë poetë me famë të vjetërsisë

Virgjili me Horacin

I hodhën themel letërsisë.

Mos u gëzoni

Ai që gëzohet

A do të vdes

Ai që hidhërohet

Vallë do të mbes?

Jo jo mos mendo

Moj qenie e gjallë

Kjo botë e kjo jetë

Është vetëm një përrallë.

Njeriu më i pasur në botë

Ka vdekur

Lavdi e mundi i shkuan kot

Edhe atij eshtrat ju kanë tretë.

Qofsh në dritë ose ne terr

Ndash trim me famë të jesh

e luftëtar

pa tjetër dheu ka me te ngrënë

Napoleon qofsh apo Cezar.

Prandaj mos lufto për karrierë

Mos e rrok te shkretën shpatë

Me marrë ne qafë të tjerë

E me pi gjak të njeriut.

I varfër qoftë ai person

Që për karrierë lufton

Pa fytyrë të len e të vret

Për interësin e vetë.

Dhëmbje

Kush më mundon kaq tepër kush më bën të them

O jetë...natyrë, natyrë pse me linde

Kjo është një shkëndi

Që zemrën ma djeg

Dashuria ...

Dal bri Vardarit i shikoj

Vallët e ujit që shkojnë si

Gjitha njëra pas tjetrës,

Më prek dhëmbja në zemër

Dhe them:

Kështu me kalon jeta edhe mua

Ty pa të takua.

Kthehem mbyllem në dhomë

Zemra fillon të nxjerr tym e flakë

Djerëst më mbulojnë

Mendimet burojnë.

S’ mund te qëndroj në këmbë

Bie i trupuar, humbem në ëndërrime

Sikur fuqia të me ngren

Në altileri

Sërish nuk mund të gjej qetësi.

Vetëm ëndërrën që e shoh

E dashuria ime më del përpara

I ngurosur,

E kap dorën e saj të bardhë

Syt i kthej nga drita

E argjentë e hënës

Herën e parë gjuha ime

Ndiejti kënaqësinë

Sikur bleta që thith

Nektarin e lules

Ajo thithte nektarin e dahsurisë.

Më mbetet parasysh si hëna

Kjo virgjireshë

Me zhduket si fantazma

Kjo hyjneshë.

Por kur me zhduket

Me lenë me një shpresë

Me thotë bashkëë do të jemi

Deri sa të vdes.

Si mund që të jetë

Mbushur me mallëngjime

Deshirën kush s’ma pret

Mbytem në kujtime.

Kopshti me lule

Siç më duket djaemeria

Aq e ëmbël ne këtë jetë

Kështu dhe kopshti me lule

Në shpirtin tim gjithnjë ka prekë.

Ah aty aty kërkoj

Kohën e lirë ta kaloj...

Ne atë kopsht duke qëndruar

Miëra kujtime më vijnë

Sipër lulet duke lulëzuar

Me tepër me përterijne...

Aty kërkoje gjithnjë të mbes

Në gjirin e tyre të vdes.

Dashuria ime flen në krahërorin tënd

E mbushur me erëra lulesh

Që shtrihen anë e kënd.

Oh sikur Zoti të me këtë dhënë fuqi

Vallë a do ta linja

Natyrën në qetësi.

Qiellin dhe Tokën do ta bashkëonja

Vetëm prej teje

S’do të largohesha.

E nëse ndahemi ndonjëherë

Plagën kush nuk ma shëron

Përveç lules manushaqe

Që në dhomën time lulëzon.

Ah moj lule manushaqe

A e din se sa të dua

Shpirt dhe zemër mi kënaqe

Po eja me mua.

Eja pranë meje

Dhe së bashkëu të rrimë

Dhe erën leje

Gji për gji të bimë.

Por, lulja nuk beson

Si më digjet zemra

Dhe fillon me i mbyllur të

Shkretat gjemba...

Kur mi dhurove ca shenja

Moj shtat selvi

Ne dritaren e dhomes

Syt e tua të zi.

Unë do te shkrihem

Tjetër gje ne botë nuk dua

Gjithnjë do te mbes

Yll për ty

Shtat selvi...

Tëra këto vepra

Që po t’i shikon syri

T’i kam kushtuar ty

Shtat i bukur shtat selvi.

Po ti shkruaj këto vargje

Me ngjyrë të kuqe

Që asnjëherë nuk shuhet

Po t’i shkruaj këto vargje

Me gjak të venave

Që ta përcjellë vetëm

një porosi -

shpirti, zemra dhe

fryma jote

të jetojë në përjetësi.

Ngadal zgjohet agimi

Zemrën time e pushton

Ngadal më kthehet besimi

Në gjithësine që e krijon.

Ah, nuk kam fuqi e të flas

Me zjarr të zemrës të thërras

E të them se të dua

Asgjë nuk të ndan prej mua...

Lësho frymën tënde le të vlojë

Gjakun tënd dhe timin ta bashkëojmë

Harro gjithçka që të mundon

Që të mbush me dhëmbje

Dhe të shqetëson

Kujtom mua në këtë jetë

Që pikoi gjaku tim dhe

Në zemër gjithnjë më ke mbetë.

Pse më urren,

Pse

Nuk përgjigjesh,

Dhe heshtë

Pse në ty shoh gjak

Por jo të rëndom

Pse

Sërish heshtë,

Të lutem fol, pse nuk më flet

Tani e shoh qiellin e buzëve

Tua që ngadalë filluan të qeshin

Por sërish më urren.

E unë kam atë fuqi

Ta zhduk granitin

E asaj urrejtje

A thua ku paska qenë

Kjo gjasë e lindur

Se të dua

E me te fluturoi mbi qiejt e qiejve

E ti nuk je e bindur

Për bindshmërinë time ndaj teje.

Drita e kohës së re

Pranvera e njerëzimit filloi

Shndëriten rrezet e para

te epokës së re, agoi drita e bardhë e cila tha:

Bardhësi do te jetë

Drita do ta shndëritë mjegullën

E kohës së mesme..

Dhe sa po shndëritnin rrezet e Diellit,

Çka të gjejnë në tokën e mesjetës:

Te gjithë qeniet

Në heshtje të frikshsme,

Të zbehta, pa jetë të kthyera nga Qielli,

Mezi diçka peshpëritshin:

Ndihmë, dritë...je!..të... shumë... luftëra,

Vobegësi,

fanatikët e kishin marrur ne dorë fronin...

Nën gërshëret e rënda

Të inkuzicionit ende kishte njerëz

Që flisnin për rrotacionin dhe

Revolucionin e Tokës,

Flisnin dhe kërkonin jetën,

Liri dhe te mirë në tokë.

Në fllim Drita e kohës së re tha:

Pse kështu paske qenë ti?

E madje iu drejtua vetës:

Vështirë e kam ta pastroj zabullimen,

Por ju që jeni drejtuar tek Unë,

Ja ku jam, ejani pas ne..

Kështu nisi koha e re, lokomotiven me ecjen e saj.

Drita e kohës së re njeriut i tha:

Eja pas meje ne një botë te re.

Vendlindjes

O shpend që andej fluturon

Din diçka për Voksanin tim

Ku mua zemrën me përvelon!

O shpend kur të shoh ty

Me lindin kujtime

Për ata kodra,

Përmbi malet rreth katundit tim.

Ata kodra me plot blerim

Mes luadhet përplot me lule dhe bar,

Yjet natën levizin pa u ndal

Uji i burimit sa ëmbël gurgullon

Aty shtrihet gjithë përjetimi

Çastet e jetës triumfojnë.

Kodra ime Voksani

Trendafilet ku lulëzojnë

Lule të tjera anë e kënd

Zemra ime shumë i donë

Sepse të katundit tim janë.

Bilbilat këndojnë dhe natyra buzëqesh

Tingujt në shpirtë mëp jehojnë,

Në ideale jetën ma vesh,

Këndo vetëm këndo o bilbil

Mbushma zemrën plot tingëllime,

Këndo të lutem mos pusho

Vajtimin mbylle në përjetime.

Ruaje therrën

Ruaje therrën tënde

Se ajo është dritë dhe shpresë

Parajsë, lule kënde kënde

Shpirtin ta mbush plot me mbresë.

Në substancën e saj

Fshehin të mirat dhe të këqijat

Gëzim, dëfrim e vaj

Që natyra i krijon.

Atdheut

Atdhe i dashur nëna jonë

Me qindra vite

Ne robëri ke qëndruar

Dritë e bardhë për ty

Kur nuk ka pas aguar.

Por që o atdhe

Nënë e dashur koha kalon

Te kaluarën tënde

Brezave të rinj në

Zemër ia ke lënë

Të keni lumturi në të ardhmen

Ju ke thënë

Porosia u realizua

Errësira, mjegulla poshtë u hedh

Vite te gjatë për ty gjak u derdh.

Ranë fatosa dhe fatose

Me gjakun e tyre

Lart u ngrit ylli pesekëndesh

Valoj nëpër hapësirën e pafund

Që çdo errësirë prej tij u tund.

Pas këtij gjaku që u derdh

Lindi dita e re

Mbi ty atdhe

Uji shndëriti me shkelqim argjenti

Të pruri lilri e ditë

Hov gjallërie i dha çdo gje sendi

Popullin time çliroi nga terri

Dhe i solli dritë.

Nëna

Ne dritë ju nxjerra

Ju bijtë e mi

Që sot erdhi dita

Të më lerni në vetmi.

Prej syve te mi bij

Natë e ditë rrjedhin lotë

Dita që do të vij

Dhe s’do t’ju shoh më dot.

Sa fusha, male dhe kodra

Keni me kaluar

Unë do te qëndrooj ne votër

Me sy te verbuar.

Por nëse jeni të mbarë

Një fjalë të mabni në mend

Kudo që te shkoni vallë

Shqipen tonë me e përmend.

Deri sa te qëndroje ylli i mbrëmjes

Kombin ta njihni

Dhe gjuhën e nënës

................................... (plotëso)

Poemë

Krahët

“siguel il tuo corso e

lascia dir le genti” K.Marxi...

Një moto

Kënga I

Lashtësinë e kombit tonë

Historia nuk e mbanë në mend

Vetëm aty këtu

Mbeti ndonjë legjendë...

Për periudhen më të largët

Kjo legjendëë

Luften greko-trojane

E përmend.

Thotë se heroi më i madh

Akili

Ne këtë luftë

Ushtarë shqiptarë ai thirri.

Kjo legjendë vallë është ose jo

E vërtetë

Por një shembull shumë të mirë

Ajo na e jep.

Tregon historinë e kombit tonë

Me më të vjetrit

Popuj e krahason.

Pellazgët qenë fis ynë

I parë

Që në jug të Greqisë

Qenë prejardhë.

Helenet rënë në luftë me ta

Anë e kënd vendit

Ky fis u shpërnda.

Disa që mbeten atje

U greqizuan u bindën

Shmë prej tyre

Ne veri të Epirit

U dynden.

Madje zuren vend anë e kënd

Ne Ballkan

Dhe e mbajten emrin

ILIRIJAN.

Për kombin

Kombësia e shqiptarëve

Po prishet

Si lulja e këputur

Që po vyshket.

Për sa para këtë

Nënë e ndërroni

Me fjalë të plotë vetës turk

I thoni.

Më dëgjoni vetëm një fjalë

O vëllezër

Me padie mos e

Ndërroni këtë

Kombëtari.

Kjo kombëtari

Është e para në histori

Që lindi si shtet me emrin

ILIRI...

Themelues i se cilës

Qe ILIRI

Dhe në emrin e tij

Shtetin e thirri.

Pas tij përmenden

Edhe shumë të tjerë

Që në shesh

Kombin e vetë

E kanë nxjerr.

De jur - flaka e dashurisë

Atëdhe...ku të lash...pse?

Në zjarr ne flakë Atdhe

Të lash...pse?

Ja për të tjerët i detyruar isha

Flakë në shpirt kisha

Por e kufizueme me zbërthy

Nuk bënte gjë

U detyrova u pajtova më në fund

Me humb me u tretë ndokund

Në shkretëtirë larg teje

Me u tretë me u shkri...

Atëdhe madhështi altnore

Krenar kam qenë çdoherë me ty

Do të kthehm sërish

Sepse ty je nëna ime

Në ty kam lind...

Një mendim

Që atëherë atë mollë nuk

Na e kishin ruajtur

Që atëherë punëtor

Deshta me të quajtur

Gjatë tërë veres plaku i shkretë

Njëhere nuk shkoi tek molla e vetë.

Edhe pse shkoi kthehej pa takat

Sepse fryte nuk kishte aspak

Plakut i shkonte ndërmend molla

Me plot mendime te holla,

Kështu i zemruar plaku i ngratë

Kishte fjalosur

Por, me kë?

U kthye në shtëpinë e tij

Gjeti te shoqen duke pastruar

Dhe pranë saj u ofrua...

Punë mbarë plakë të qoftë

Ty fytyra t’u ndriçoftë

I tha plaku shoqes së vetë

Dhe vazhdoi me fjalë mprehtë,

Tha pa dëgjo moj plakë

Zemra po me digjet flakë

As në tokë e as në qiell nuk gjendem

Madje as gjumi nuk me zënë

Puna mbarë nuk më vjen.

Pa titull

Ne atë çeshme djaloshi kur ka shkuar

Gjen një vashëz duke vajtuar

E pyet çke moj vasheze që qanë

Mos vall nuk ke baba ose mëmë.

Unë baba e mëmë kam

Por kulshedra tash do t’mi haj

Kështu zakon ajo e ka

Vite për vite nga një vajzë e han

Pra, sot rendi më erdhi mua

Ne barkun e saj të me haj mua.

Krosi vajzen mirë e shikoi

Nga vajtimi e qetesoi

I tha - hesht mos qaj

Se prej kushledres unë të shpëtoj.

Një ushtimë e tmerrëshme vjen

Një gazep e një kijamet

Shi e breshër pa ndërprerë bie

Rrufeja sa mund vret...

Një errësirë e madhe tokës i ri

Me sy nuk shihej asgjë.

Pas pak kohë u qetesua

Kushledra aty u ofrua

Kur e pa krosin edhe vajzën

Jashtezakonisht u gezua

Me një këngë duke kënduar

isha me një u bëra me dy

dhe fare afër u ofrua.

Ajo vashëz fare nuk priti

Menjëhere tregoi

Se ai djal që rrin aty

jetën më ka shpëtuar

I vetmi qe që me një shigjetë

E shkatërroi kushledrën vetë.

Kur e panë krosin aty

U turrën që të dy

Me nderim para i dilnin

Dhe në pallatin e tyre e merrnin.

Ne atë natë me nuk kishte kohë

Qe mendimet të bluhen

Mbreti dhe e shoqja e tij

Kishin deshire me te të ulen.

Me ne fund u rahatisen

Vajza me krosin u ujdisen

Një natë gji me gji kanë fletur

Dhe në mëngjes të dashuruar

heret janë ngritur.

Vjeshta

Kohët nëpër verë po kalojnë

Dielli i fortë më nuk ngrohë

Qiellin, retë e mbuluan

Erë e bukur tokës i vjen.

Pra, kjo është stinë vjeshtore

Stinë më e bukur e motit

Kohë e vjelljes frutash

Mbledhja e frutave të vitit...

Kështu

Kështu mbi ty oj nënë e dashur

Që atëherë

Janë ndarë te varfër dhe të

Pasur menjëherë...

Në këto fise paraqitet

Riferene

Luftë njëri me tjetrin bëjnë

Për ekzistencë

Është fund i shekullit IX

Kur Ballkani u mbush me Sllavë

Anë e kënd

Që atëherë shumë shete

Sllavët themeluan

Me ushtri të forta

Qe atëherë

Me shtete tjera kanë luftaur

Çdoherë…

Të lash

Te lash o vend i dashur

Oj nënë ime,

Sa larg teje ndodhem

I larguar prej njërezimit

Lotët shpërthejnë nga zemra

E ime.

Nga zemra e tij e njomë

Vrulloheshin vargjet

Te cilët çdo kënd e sentimentalizonin...

Te lash o vend i dashur

Oj nëna ime

I vetmuar prej njerëzimit,

Dhe në këto përjetime me trishtime

Por gjurmat e mia

Në gjirin tënd të kanë mbetur

E këto gjurma kurr nuk

Kanë për të vdekur...

E tani ku ndodhem tani

Këto idhëtira

Më brejnë zemrën

Si këto shkretëtira.

Toka është shumë e madhe

Qe ta ecish me këmbë

Dhe krahë nuk ke me fluturuar

E cila ishte ndarë për

Tridhjetë vite

Tërë ditën e ditës Dielli ia

Poqi kupën e kokës.

Dhe qëndro –

Fakti se kjo është tokë e Jemenit!

Solilokonte me veten

Kur lodhej kohë pas kohës

Mendohej...

Se kështu kalon jeta ime...

Jeniçar jetë e jeniçarit

Është shkurtaur si këngë e gjinkallës

Madje vëri dorën ne zemër

Dhe vazhdoi

Jam Shqiptar...

Ne zemrën time është rrënjosur

Ky emer i shndritshëm

Dhe sikur të më rendoje

Ne shpirtin tim

Këtë botë që po ma shikon syri im

Ky emër kurrë nuk shkëputet prej shpirtit!

E lere më Turku katil

Zemër keqi i cili nuk don

Me e dëgjue emrin e ndershëm

Patriot shqipëtar.

Herojeve tanë

Nëpër livadhe shkëlqente bari

Sikur të ndodhte ari

Rreth disa krojeve te kthjellta

Varret qëndrojn fare qet

Te thurrura si lule fushore

Aty ngrihen përmendoret.

Në ato varre

Një fllad i lehtë

Me vapë dashurie

Vinte prej prozhmeve të vegjël

Natyra e mbushur me kopshte

Bilbilat ia thonin (plotësim!!!)

Bilbili në dimër

Bora bie plot fjolla fije

afër mua një bilbil

jeton me hare e gëzim...

tingujt e tij oh sa të dlirë

te ben t’i thuash këndo, këndo

bilbili im më shoqëro.

Me këngën tënde

o sa thellë me preke shpirtin tim

e unë pa ty nuk mund të jetoj

jetë ajo këngë është vet

flas me të ditë e natë

e pres me padurim

sa i thekshem është ne cicërrim.

Shumë e dua këngën tënde

urime i dergoj çdoherë

më e dashur ne këtë jetë

është ajo që të gëzon

të ben te ëmbël e të plotë

edhe shpirtin ta liron

dua të jem kënga yte

urime gjithnjë o bilbili im.

Soneti

Bilbil që të shoh me sy

Shpirt dhe zemër m’i ke shkri

Kënga yte është larg prore

Me origjinë hyjnore...

Aty ku ti bilbyl këndon

Anë e kënd lulëzimi shtrihet

Si gejzer uji bulon

Çast i vdekur përtrihet.

Koha e djelërisë

Këngët me mall i shijon

Bashkë me këngën tënde

shije të bukur krijon.

Bilbili qe këndon

Bilbili që këndon e zemrat i lëndon

Jetën e idhëton

Aq sa na gëzon...

O pesimizëm rritu dhe zgjohu

Shumë je larg nga unë

Të lutem ofrohu...

Ofrohu me këngën

Behuni vëlla e motër

Në zemrën time gjeni votrën.

Pritni këngët e bilbilit

Pse shpejtoni, ku shkon?

Thyeni qafat

Sepse nuk kam pse të iu dua

Tek unë mos u afroheni

Zemra ime ghjen si ju sa të doje

Ajo sot që qanë

Nuk gëzohet bien në buj

Gjithmonë kërkon ditë të zeza që të vuaj.

Kombi

Posi lulja në pranverë

Dhe si vesa e mëngjesit

Për çdo kënd dhe kudo të arrije

Të shiojnë brezi brezit...

Për çdo njërin nga ne

Je i shenjtë o komb shqipëtar

Të takojnë me plot dashuri

Mijëra ngjyrash lule prore

Sa është emri yt i mbar,

Në përjetësi dhe botën e mbare.

Kombit

Më e ëmbël se jeta nuk ka

Por kombi njëqind herë më i ëmbël është

I njohur nga çdo njeri

komb duhet te jesh ti.

Me nderime je

I mjeruar është ai qe nuk të din

Emër të flakte ke

Njeri para nuk të vjen .

Për shqiptarin

Si ushtarët shqiptarë s’ka dot më

Luftuan dot pa pra.

Sulltani thoshte: nuk jan shua

Ekzistenca e tyre nuk është ndërrua.

Jan bijtë e Skëndrbeut

Japin kokën për nder të atdheut

Por mos e lëvdroni veten kot

Se nuk bëni gjë dot.

Shumë herë në luftë me ta kam dalur

Jo i merrnja si janiçar

Sikur trimat shqipëtarë

Askush në luftë nuk ka dal.

Ushtria e tyre nuk dëgjon

Edhe luftës ia fillon

Kujton se lehtë do të shpëton

Në burg shqiptarët do ti dërgoj...

Kur filluan luftë me shqiptarinë

Me tërë atë kalorësi

Por se thyen dot

Lavdi iu shkoi kot.

Si më parë nuk qenkam më

Si nëpër mjegulla qenkam vra

Shqiptarët u bashkuan

Dhe lirinë e fituan.

Shkolla të reja themeluan

Diturinë e përvetesuan

Ne nuk deshem t’iu japim liri

Thonin turqit e zi.

Sot...dialog me S...

Çfare ideal ke o S

për te ardhmen e kësaj rinie

ma trego substancën e tij

xixat revolucionare

që kahere shkrepin dhe

dalin jashtë membranes saj

nuk vonojnë shumë e zhduken

para syve tanë mbeten vetëm

shenja dhe simbole, mbushin

zemrat me plot ndjenja dhe melankoli

e me mbresa të thella mbushin

zemrën time, mbresa të fuqishme

me muzikë e melos të kulluar

të Mocartit

ujera të kthjellta të ujit të bardhë

shndërisin si argjendi

mahnitin zemrën time

inspirojnë çdo gjë dhe çdo mendime.

Shkoni edhe ju - nëpër rrugët e jetës

Nëse resh bora dhe frynë

Veriu i tërbuar,

Armikun do ta zënë në rrugë

Do ta mbuloj të gjallë

Pra do ta largojë anë e kënd.

Zgjohuni dhe shikoni

Mëngjesin e freskët

Fshatrat që i pushton

Erë e fortë shpërthen anë e kënd

borë e freskët me fije të saj

gjithçka në natyrë mbulon

Duke i thënë këto fjalë

................................. (plotëso!)

I përqeshi fytyra

Tek e cila vihej re dhe

Një karakteristikë

Edhe natyra nuk e do armikun...

Mëshira e fatit kujton për ne,

Nënkuptohet për tërë popujt tanë

Të cilët me shekuj te tërë nuk i kanë parë

Rrezet e shkelqyera te Diellit...

Me shekuj mbreteroi errësira

Na i mbuloi edhe syt

e tani nuk dimë se nga shkojmë

Edhe sikur të më pyeste ndokush

Cila është gjeja me e vlerëshme

Ore plak i urtë?

Unë i përgjigjesha:

Gjëja më e vlerëshme për mua

Është liria dhe nderi...

Do të jetoja

Në një fuçi si Diogeni,

Veç kur të dilnja prej saj,

Të mos m’i pengonte ndokush rrezet e Diellit.

Kjo është përgjigja ime -

U tha Cam Bali dy djemeve të tij

Nikës dhe Petrulit.

Dhe ra ne mendime...

Qetësi e pakapshme dhe e pambarueshme.

Pas një mnedimi të shkurt

Plaku i urtë ngrejti kokën...

Syt e tij berin me kuptua

Se shpejti do te zhduket errësira

Dhe mjegullat do të fluturojnë në ajr!

Oh bijtë e mi - vazhdoi,

Kam dëgjuar këngë popullore,

Legjenda dhe përralla të ndryshme

Se ai njeri qe vdes

Ne fueshën e luftës për t’i mbrojtur

Interesat e shoqërisë

Emri i tij kurr nuk harrohet

Gjithnjë brez i brezit i trashëgohet,

Vdekja e tij është lule Beldemi me nder...

Me bien ndërmend një fjalë e urtë popullore

Vdekja me nder është gjeja më

E vlerëshme për njeriun...

Djema pra - vazhdoi plaku i urtë -

Unë kam mësuar shkollë dhe nuk

Me është hequr errësira prej sysh...

Si djema që ju rrita

Dhe në dritë ju nxorra

Dua që të ma largoni nga unë këtë errësirë

Edhe pse trupi juaj o fatosa

Shkrihet dhe tretet në tokën e zezë,

Emri juaj si memoar do të rrënjoset

Në zemrën e çdo brezi të ri...

Por nëse ktheheni

Me fitore çdo kush ju pret me lule

Shumëngjyrëshe

Dhe me ta u thurrim kurorën e fitoreve.

Sot gjithë nga malet dhe fushat

Duken zi

Çdo kush ka marre ne dore ndonjë vegel punë

Shata, tërfurkë, sopata

E çdo njëri prej tyre

hidhet ne flakën e zjarrit.

Edhe ju me gjithë se jeni akoma të vegjël

por sërish ndihmoni diçka.

Nëser këtupar kalojnë

Ardhat tona fshatare.

Prandaj nëse ma plotësoni deshirën mua

shuheni flakën e zemrës - shkoni

Edhe ju.

Mengjesi i takoi ne Gurin e zi...

Miko - i tha Petruli te vëllait...

Shikoi partizanët, anën tjetër edhe çetnikët...

Ja si vinë që këndej...

Rende Miko dhe lajmeroi fshatarët.

Miko se bashkëu me vëllain e tij

U zhduk pas kodrës pa e hetuar

Prej asnjë çetniku dhe partizani...

Dhe ora më e zezë tingëlloi për fshatarët...

Anë e kënd ishin rrethar nga partizanët.

Thirre Mikon tha kryeplaku

Nuk kaloi një kohë Miko u duk para kryeplakut.

Urdhëro plaku im?

Miko, shko ne Brodec

Lajmëroi fshatarët tjerë me këtë letër.

Posi mizë blete humbi pas kodrës...

duke iu ofruar katundit

krahun e tij të njomë e kapi

një njeri me këmishë të kaltër!

Ç’je ti voc?

Djaloshi pa u menduar mirë,

i’u përgjigj

Jam patriot i vogël

patriot...

ke diçka?

Po, vazhdoi djali

nxorri letrën nga gjiri dhe ia lëshoi në dorë.

Armiku pa asnjë mëshirë naj femisë

Grisi letrën dhe

Voglushin që ishte dritë ardhmerie

Me një të rënë shqelm

E hedhi për toke dhe në vend e shtriu...

Dhe ti Herkul

Ngrehu ndej hynore

Shpëto Promethen

Qe ne zinxhirë është lidhur....

Këndo o Ofre

Zbuti sirenat

Kafshët e njerëzit

Malet dhe fushat...

Zeus si urdhërove këtë urdhër

Qe Promethen këtu ndjej hyjnore

Ne shkretëtirat e Kavkazit

Duart e lidhur me zinxhir.

Këndo Ofre

Zbuti suirenat

Kafshët dhe njerëzit

Maet dhe fushat.

Dhe ti oi Teze

Te Labirinthi

Vraj Minatourin,

Vraj këtë egërsirë

Dhe shpëto njerëzinë.

Heronjëve

Nëpër livadhe shkëlqente bari

Sikur te ndodhte ari

Rreth ca kronjëve të kthjellta

Ato varre qendrojnë shumë të qeta.

Thurrur me lule fushore

Aty ngrihen përmenddore.

Ne ato varre ne atë bukuri

Trupi i herojve flen aty

Qenë ngritur kundër mizorisë

Për çlirimin e njërezisë.

Thurrur me lule fushore

Rreth e përqark ato varreve

Tërë vendosen rreth një pylli

Aty ngrihen përmendore.

Sikur lulja pranverore

Qëndrojne tani ata lapidare

Guxim për atdhe ata shprehën

Brezi brezit ti kujtohet.

Gjaku i përzier

U ndalën mijra mizorë bullgarë

Me dhjetë partizanë

Ne Luginëne Malit te zi

E për bri.

Lufta plasi anë e kënd

Me dhjetra partizanë

E mijra ushtarë bullgarë

Te gjithë si gomarë....

Oh sa e ashpër ishte lufta

Gjaku këtu lum formoi

Deshtën, fituan me hovin e parë

Dëm të madh

Anë e kënd shkaktoi.

Balladë për Abaz Aliun...

Qe atje qetesohet, qetesohet

Nënhijen e atij trendafili

Qetesohet trupi i te riut

Trupi i Abaz Aliut.

Varri yt o Abaz Ali

Kurorezohet me lule

Bri një kroni ne Voksan

Me përmendorën pranë...

Pse ati te kroni i ftohet

Ku leshohen valet e ujit

Te goditi plumbi i shskrete

Dhe te largoi për jetë...

Ah mor plumbe i armikut

Shumë njerëz nga kjo botë ndajte

Edhe sot Abaz Aliun me plumb e vrajte.

Emri i tj s’ka për te vdekur

Sa do te këtë male dhe fusha,

Se bashkëu me shoket qe ishin

Ne ato beteja

Ngrite flamurin te valoj

O Abaz trim bir i popullit tim.

Kreshnik mbete me besnikerine e fjlas se dhënë

Ndertove vetes përmendore

Nga luftat qe ne kokë ia dole.

Ku?

Djali im ti po sheh me tutje

Se si ai ne lufte është verbuar

C’dëgjove ti për te tjerët

Se si kan mbet

Kanë jetuar ne borë, ne tokë dhe ne zjarr

Duke dhënë jetë.

Ne dorën time dora yte

Qetesoheu femiu im

Armiku kundra nesh ka përdorur forca

Ti ushtar e pa dore mos me mbet.

Ne jetë ke pas një drejtim

Fytyra yte ka pare vdekje

Zemra yte pushoiiiii

Ty djale shpirti nuk te punoj

I verber u ketheve

Nëpër rrugët e kaldermes

Pa dore mberrine

Dhe dera ty tu hap.

Gjithkund dora dhe zëri

Atje ku gjendesh

Nuk ka mundur ty ushtar me te tregua

Falenderes qe me ke ndihmuar.

Lule trendafilesh

E përgjakur dhe e flakosur

Me ngjyrera ylberi dhe dashurie

Janë lulet trendafilesh

Nga kurorat e saj linde agimi...

Inspirimi i agimit te bardhë

Shfaqi Diellin rrezear,

Qendron lapidar i pathyer

Me bukurin e krijuar.

Simbolike për titaniket dhe herojt

Për hiresine dhe bujarine qe

I dhuruan me te bukuren jetën

Nga Zoti i bekuar

Folen trendafilet e skuqurrosura

Për brezërit e rinj

Te rriten ne hapësirën e lire.

Poemë...

Qindra yje vizellojne

Ne natën e erreshme

Dhe ne qiellin e pafund...

Ne epshet e zemrës time

Ndizen brengat te shoqeruara

Me ndjenja te nxjerrura

Nga thellësia e shpirtit

Lotet e idhura nga syri yt i shkrete

Qanin te kaluaren e erreshme

Me te zezen jetë.

Ndryshime

Si ka qenë popull shqiptar

shkollë te vete s’ka pase me pare

ka qenë gjithnjë sherbetor

te huajte e i ka pasur epror.

Kur zaptoj Turku Ballkanin

Rroku ne dore jataganin

Vrau njerëz pa meshirë

Thoshte te keqijt janë dlirë...

Vrante njerëz te pafajshëm

Kerkënd s’kishte te dashur

Veç veten e tij e donte

Sepse ne kurriz te huaj jetonte.

Kur sulltani hypi ne fron

Tha dua një dy fjalë t’i them

Kush është ai qe Shqiptarët i zapton

Vetëm ai nuk me don.

Vajtimi

Ku je shtrire o shqiptar

Ty te shkelin si demat nëpër arë

duke luajtur e qesh me ty

Qe ta futin kokën nënhi.

Je shqiptar je shqiptarë

Askush për ty nuk e ka gajle

Për mbi ty barbari po shkel

Po te përbuz dhe përqesh...

Kur te zgjohesh ne mengjez

Te huajt ty te bëjnë fajtor

Nëpër punë te renda pa pagu

Për qejfet e barbarit me punu.

Me sa mund mundohesh

Prej punës se rende do te sakatatohesh

Ose e drejta ose tjetër jo

Do te vijnë kohët qe do te arsyetojne.

Këngët e pakënduara

Prishe veten e bere derr

qe ne Det te Zinj Hektorin e gjuajte

prishe moralin tënde

Andromaken kur e grabite.

A nuk mendlove për Agamemnoninnn

qe te gjitha te drejtat i gëzon

ta merr gruan ne vatren e zjarrte

te lene me plot halle

te ben te mendosh a te jetosh a te vdesish

ai ben dasem e terhek vallë...

Akil more haj, haj

kur e grabite Andromaken

e ndiera e mbushi botën me plot vaj

për lulen e pare

për bonjakun djale.

Por ty ju fale mëshirës

Dhe keq nuk te erdhi

Veprove kundër deshires

Ore fytyr dredhaki...

... dielli zemrat i poqi

lufta Trojen e dogji

trojanët ah sa vuanin

kembe jashta portes nuuk luanin.

Akili i ashpër

me syt e tij botën e hante

dheun me gjak e lante

Ty Zeusi qe te fali

Me dinjitet te larte

Te poshteroi idealin

Kur fillove Ilionin ta shkatërrosh

Te vrajsh bijt, nënët ti përvelosh

Ty Zeusi, me i bere keta te keqia

Në botë nuk të dërgoi

Me gjak njeriu

Me ma të vogëlat vija

Me mbush edhe proje

Patraklin kur ta vran

Akil pse te erdhi keq

Sepse krahun ta than

E ti shpirterisht vuan e heq

Ti u nise i pa pritur

Zemra hyri ne zemrin

Afekte te ashpërta

Zemra mezi i priti

Por shigjeta e Paridit

Ne thember e godati.

Te me përmendish

Sa te mundeni këtë vepër

Mos me e lexuar

Se shumë prej ju

Keni me cmendur.

Zoti gjithçka krijoi

edhe te parin trup qiellor

Ai gjithnjë ka ekzistuar

Kohën vete e ka krijuar

dhe konstruktuar.

Sot miliona njerëz ne botë besojnë

Se Zoti natyrën me te gjitha

Te mirëat e krijoi

Edhe sistemin planetar

Hënë dhe Diell i ndricoi.

Krijoi botën e gjallërise

Beri te mundur jetën

Me te gjitha te mirëat e kësaj hapësirë.

Kjo punë na beri kiklopa

E njerëz me bishta

Me dy sy ne ball

Na verboi në këtë halle...

Të poshtër qofshin marrinat njerëzore

Qe çdo çast e minut

vetes i sjellin errësirë,

ne këtë errësirë nuk jetohet

e ne vuajtje oh sa mirëë

qorromania e saj prodhohet

ah sa e pres me deshire...

errësira prej duraku prodhohet

kurse vuajtja prej jetës

njëra tjetres si afrohet

aq sa jeta vdekjes.

Kësaj errësire erë baruti

I vjen dhe askush nuk e don

Kurse vuajtjeve te zemrës sime

I vjen era arome...

Eja qyqe, eja te lutem

Eja pranë pse me largon

Kënga yte mallengjyese

Këtë semundje ma sheron...

Sot- kënga e parë

Ngrehu njëhere o Homer

vajto Trojen e shkrete

dhe Hektorin e Prijamin

jepi Uliksinit kuroren fame.

Edhe Agamemnonit, Andromaken me djale

qe shkretoi Ilionin fund e kokë me moral.

Le te fluturon Herosi

te gjuan shigjeta nëpër lisa

te djeg bime, kafshe dhe njerëz,

vajza, djem te ri si filiza.

O Demodok sjelli lirës tënde

ngrite zërin deri ne Qiell

prej Shtilles e deri ne Hiros

çdo zemër zhigos.

Se bashkëu me këngët qe i përcjelle një ze

po te porosis vet:

le te mbledhet gjithçka

la mbrojme botën e shkrete

o Demodok ngrite liren tënde

mallko qiej dhe tokë,

mallko ç’te mundesh me gjet

mos le drunjë mos le flete

mos lene asgjë pa shkatërruar

mos lere zemra pa përveluar.

Apolonin me Aferditën

dhe Minerva me Moranin

sa bukur liren e priten

sa ndere te madhe i bene.

Ngrehu Uliks thyje qafen

i thane ata me shpejt ik

largoje njëhere atë trapen

Posejdonin mos e prit.

Sa ushtime e madhe ndihej

deti lëkundej anë e mbanë

toka çahej edhe grindej

njerëzit njeri tjterin duke ngrënë.

kush qe fajtor për këtë gjë

vallë Zeusi qe i fal

tërë keta punë te këqija me i bërë

Nuk ka mjet në botë që mund t’i ndalë.

Poemë

Me rastin e këngës

...Dy tre ditë para Shën Gjergjit

Orfe i popullit shqiptar

Zemrat tona i mblodhe

Ju qajte halle dhe halle

Ngjyre madhengjimi na hodhe.

Ngrehe zërin deri në qiell

Vajtoi shqiptarët e ndier

Qe harrojne komb dhe atdhe

Mallkimin (namin) e babës, vëlla e motër

Fisnikeri me zemër votër.

Harrojne besën kreshnike

Vyrtytet e babës Ilir

Heroizmin, djepin e trimërisë

Çerdhen e njëres

Por që sot është në agoni

Humbet shpresë e harmoni.

Ushtron treni

Dhe jep lajmin e parë

Niset për ne Turqi

Me plot shqiptarë.

Kur lajmin e dytë e flete

Njerëzit përqafohen

Çdo njeri duke bertitur

Se me kurre nuk takohën...

Ofre i zemrave tona

qe mahnit zanat e malit

zgjon dhe gjallëron

Aromen e ererave

Dufin e amshon.

Lotet pikojne si gur kroni

Kur zëri yt tingëllon

Hekurin e thyen

Kuku-kat qyqja për vëllazërin e vet

Mal e kodra mallengjen.

Ofre dridhe qiellin

Ne stacion kur te shkosh

Aty gjen mia zemra

Te coptueme ne grima

Te shkatrruara ne ndjenja

Njerëzit me vale përvelohen

Nga avulli i bardhë kufr dilte

Dy-tre fjalë i përcjellte

Pasionet brenda digjeshin

Kur njëri - tjetrin përqafohen

Dhe kurr me nuk takohen.

Vetëm ty

Zëri yti oj hyjni

Nuk ka shok as sesi

Ashk e zemër m’i ke djeg

Dhe m’i ke shkri.

Shpirt i bute sentimental

Syri yt rrush i zi

Ne përjetime ndjenjat mi ke ndez

Oj hyjneshe oj bukuri.

Vetëm ty... vetëm ty...vetëm ty...

Tjetër subjekt ska përmbi.

Keq kush flet te jesh e bindur

Vetëm flet për zili

Zemra ime bashkë me tënden

Janë sublime

Dhe çdo njëra prej tyre janë tret e shkri

Këto vargje dhe dufi im

Te kushtohen vetëm ty,

Vetëm ty dhe vetëm ty

Ty Zambaku i mengjezit

Muzike e shpirtit tim

Telat e zemrës sime

Thellë m’i ke preke dhe

Mi ke mbushur me përjtesime.

Ti oj Përendi

Ti oj Përendi substance madheshtore

I plotfuqishem

Ti oj Përendi vetëm Një je

Vetëm Ti vetëm Ti

Jeton ne Alteri

Asgjë sendi s’ke përmbi.

Me dëgjon oj Përendi

Unë jam nda ne besimin tend

Nëse ndonjë here

Me duhet me negirue

Atë askush nuk mund ta bene

Atë e bëje vetëm unë sa për ekzistencë

Dhe flas me gjysem goje

Me shpirt dhe thelbin e zemrës

Besoj se ke me me arsyetu...

(28.07.1963)

Tinguj kumbonesh

Larg ndokund nëpër hapësirë

Hovshem dëgjohen tinguj kumbonash

Nëpër errësirë

Flet gjuhë e qetësise.

Tinguj kumbonash hovshem tingellojne

Gjallëri dhe jetë inspirojne

Shpirti thot ik

Dhe mos debato...larg ne pyjet e panjohura

Tingujt e saj pa pashuim me ftonin ne ndjellim

Çdo tingull formonte notat me imponim...

E përzier me ehot bilbilash nëpër fushat e paemerta,

Me foli gjuha e paqarte e tingujve

Nëpër errësirat e pakapshme

Te solli si engjell përball mua...

Ky ispirim qe është kurreshtar krijoi jetën e re

Me tinguj kumbomnash ku hovshem i sjellnin njëra tjetres

Errësirën e pakapshme e krijoi ne horizonte jetësor.

Sonete kushtuar dashurisë...

Sikur fusha dhe male te digjen

sikur gure ne këtë botë mos te mbetet

sikur dete dhe liqej te treten

dashuria për ty nuk me shuhet.

Sikur fusha dhe male te shemben

sikur çdo send ne këtë botë te fshehet

sikur oqeanet nëpër tajfunë shkunden

dashuria për ty gjithnjë

ne zemër do t’me mbetet...

Dhe ty moj dritë e yllit polar

dhe ju engjejt e shenjte

larte prej kupes se qiellit

ne mua e lindet dashurin si vala përmbi vale.

Por, vallë si te bind

gjaku shpirtit i vulosi dashuri për ty

dhe ne rrufene e forte

e shkruajti dashurin vetëm për ty.

Lotëtet

Miera yje xixellojne e vizellojne

Natën e erreshme e gjallërojne

Qiellit te pafund epshin e zemrës

Time ia dhurojne...

U ndezen brenga

Te shoqeruara me ndjenjat

E thella shpirterore,

Nga lotet e idhura

Nga syt e përlotur e te shkrete

Qe pandashem e

qajne te kaluaren me te zezen jetë.

Nga të dashurit e mi

Kurr nuk marre

letër prej të dashurve të mi

shkrihem si lulja

në vazen e bukur pa ujë...

Rreze dielli

Ca rreze dielli

drejt më shkëlqejnë

tërë kupen qiellore

dhe botën e përterijnë...

Nga rrezet dielli flakë digjte

flakë flakonte

për të drejtat që ky popull

nuk i gëzonte.

Yjet në terrin kohor

Nuk shiheshin në asnjë ane

Se nuk ndërrohej ligji i diktatorit

Për rininë e popullit tim

Të cilët i shkelnin dhe përdhunonin.

Mbret ose tiran

posht fashizmin tuaj

plot egërsi dhe pamëshirësi

poshtë gjakepirësi genjështar

rroftë vigani atdhetar.

Vendlindja ime - Izvori

Atje ku linda dhe fëmie isha

gëzime dhe hare unë dinja

ajo është vendlindja ime ku jetoj

një jetë te lumtur e kaloj.

Kur në të u rrita

dinja vendin dhe luginat t’i nderoj

në të punoja pa pra,

se kam dëshirë të madhe për te.

Nëpër kodrat e blerta dhe pyje të gjëra

gjatë natës së errët aty shndëritë hëna

fryn flladi i lehtë mbi këto kodra të gjëra

aty i kaloj verimet e tëra.

Ajri i pastër noton si oqean

nëpër kodrat ku shetitem shpesh

burimet që kalojnë nëpër tokën nënë

tërësinë e zbukurojnë.

Ato fusha të gjera me gjelbërime

me lule fushe duken zbukurime

livadhe dhe pemishtet dallohen

të gjitha nga njerëzit shfryhtëzohen.

Që nga poshtë dhe nga bregu

rrjedh një lum i kthjellët

burimi i së cilit është shumë i qetë

simfoni jetësore krijohet gjithnjë.

Rreth e qark lumit dallohen

kronat me ujërat e kthjellëta

dhe të ftohëta, rriten lulet për bukuri

jetë idilike mbretëron aty.

Dhe kroni i fshatit tim

qe është simbol bën ujëvaren

dhe natyrën e jetëson.

Këtu me kashtë thekër

së paku shpirtin e mbani

e atje ku jeni drejtuar

edhe dhè s’keni të hani...

Le t’i marrë lumi disa punë të tjera

disa pedant e disa gangstera

nga levizin, dëme te mëdha

shkaktojnë

vrasin, presin, therrin

njerëz s’ kanë mëshirë

miëra zemra përvlojnë

sheti për ta as që përmason.

Pse, ata janë njerëz

të ndershëm e nuk bëjnë gjë

masa marrin për shokun tim

që për njerëzi punojmë pa pra

punon për te mirën e njerëzimit

dhe jo për dëmin e saj...

haj e zeza jetë haj

atij që i bën keq

me gjithë zemër të don

aty që i bën mirë

me shigjeta të gjuan dhe të përvlon.

Sot

Dita qe kaloi, qiriun ndezur e mbanim

Para masës me gishst ngritur dalin

“Ne dimë”, ne mësues jemi

diploma të maturës fusin në xhep

dhe nisin me arsimu

popullin me kulturu

deshirë është kjo sikur fjala

të jetë bollë

edhe vepra te t’lum rat.

Bëhet mësues i vendit

Që me popull të bashkëëpunon

U dahet prej tij

Jashtë kufijve të botës jeton.

Pse ai nuk është i njerëzisë

Joshjet i dalur prej gjithkujt?

Prej qiellit pikoi

Të mbinatyrëshme

Tu ngjatë jeta o zoti mësues

I thuan katundarët

Atij vetëm buzët i levizin

E me te holla i shet fjalët

Shkollat i hapin tre ditë punë

Pastaj me javë të tëra me

Gëzim dhe vallëzim i kalojmë,

kur vjen koha e rroges

thikat, thyejne dritaret

cilët prej tyre t’a merr rrogën se pari

ky është prodhim qe e

japin mesit tonë

kah lumejte e fjalës

popullin tonë e çojnë.

Vetëm atë që natyra e krijon

Të mirëë dhe e mbron

Ai gjithnjë përçdo kënd

Mbetet jo...

Të tjerët që nëpër duart e tyre

Kalojnë sa herë dora dorës

Do te bëhen gangstërë

Edhe ata rrugaçë shkojnë

Gjithkah dhe bëjnë krime

Para syve të popullit

Çdo hap sjellin plot trishtime,

Pra, nëse ky është prodhim

I mësuesit me arsimi

Çdokënd arsimin e shkel ne këtë drejtim.

Skicë

Vitet kaluan me rradhë

edhe jeta së bashkëu me ata

në bregun e lumit na afruan

po ne ç ‘na lënë

vetëm kujtime dhe kujtime

sot çka është sot

sot ndahem prej kujt,

vallë prej kujt?

Prej bankave shkollore

qe për mua shkëlqenin si

gur xhevahiri

dhe jetë ylli.

Dërrasa e saj e zeze ishte

por vetëm ngjyra e jashtme

që të shkruaj me shkumës të bardhë

me vlerë me plot arë.

Nëpër dritaret e saj

shikonja botën që me rrethon

thitha ajrin e pastër të rinisë

vallë çka ishin lojërat...dhe me kë

me shokët qe si një trup i madh ishin

po diç tjetër mësuesi

mësonte të kuptoj jetën

kudo që krijon...

O moj shkollë sa e lartë je

ndoshta në esencë të krijimtarisë

bën të mundur jetë mbi dhe

krijon harmoninë në mes të njerëzisë.

Por, kush i ngriti njerëzit epror

prej nga heronjtë legjendëarë

ngriten kurorat e njerëzimit

po t’i kush të ngriti

pa përgjigju shkolla vetëm shkolla.

O ju që dëgjoni

gjithnjë qofshit të lartësuar dhe

ditë të lumtura të gëzoni

lamtumirë më e dashura shkolla ime.

Biografia e prof.dr. Sejfedin Sulejmanit

Prof.dr.Sejfedin Sulejmani ka qenë filozof,poet, tragimtar,dramaturg , novelist, estetikan, eseist, publicist, politikan, kolumnist, humanist dhe patriot. Është i lindur më 30 maj në vitin 1938, në fshatin malor Izvor të rrethinës së Kumanovës në një familje me gjendje sociale të rënduar. Shkollën fillore e kreu në Izvor dhe Kumanovë ndërsa atë të mesme të mësuesisë në shkollën normale Liria në Shkup, në vitin 1958.

Pas kryerjes së normales punoi dy vite si mësues në shkollën fillore Bajram Shabani të Kumanovës. Në vitin 1960 regjistrohet në fakultetin filozofik në Shkup në të cilin diplomon në një afat të shkurt prej dy vitesh, më 1962. Pas diplomimit do të ligjëron lëndët filozofike në gjimnazin Goce Dellçev të Kumanovës. Ishte profesor i pare dhe i vetmi shqiptar i punësuar në këtë shkollë. Kjo nuk ra në sy të mirë para shovenistëve, nacionalistëve të brendshëm të shkollës të cilët me përbuzje shikonin në Sejfedin Sulejmanin, nën preteks të konceptit injorues dhe mohues se shqiptarët nuk mund të jenë profesorë ose me arsimim sipëror. Por, Sejfedin Sulejmani e dëshmoi të kundërtën dhe e bindi palën tjetër se jo vetëm që mund të të jenë profesorë të diplomuar por janë shumë më të aftë dhe më punëtorë se ato. Ky veprim i këtij profesori të talentuar theu mitin sllav se shqiptarët nuk janë të aftë të kryejnë studime sipërore e as të jenë profesorë në një institucion me renome siç ishte gjimanazi në atë kohë.

Në vitet 1962-68, ushtroi edhe postin e kryetarit të rinisë në nivel regjoinal. Në Kuvendin komunal porpozoi që në vend të postit të një zyrtari të “lartë” shqiptar komunal, mjetet finasiare të këtij posti të destinohen në stipendi për nxënës të shkollave të mesme dhe studentëve me qëllim që të ketë sa më shumë kuadro të arsimuara shqiptarë. Ky propozim stratëgjik u mirëatua. Ky potez ishte kontribut shumë i madh për ecjen e proçeseve përpara dhe zgjidhjen e problemeve me të cilat balafaqoheshin të rinjtë shqiptarë. Në vitin 1968 së pari organizoi program solmnen për kremtimin e 500 vjetorit të vdekjes së Skënderbeut, e pastaj vendosi flamurin kombëtar në shkollën fillore Bajram Shabani të Kumanovës. Në ketë vit ishte i zgjedhur deputet nga Komuna e Kumanovës në të cilën bënte pjesë edhe ajo e Likovës. Në Parlament propozoi që honararin të cili e merrnin deputetët të destionohet për burse dhe stipendi për studentë dhe nxënës. Deputetët në atë kohë nuk kishin rrogë të rregullt në Kuvendin republikan por vetëm honorar. Ky propozim shkaktoi nervozizëm të madh në në qarkun e deputetëve dhe nuk morri përkrahje. Po në këtë vit shkroi dhe botoi nëpër gazeta dhe revista poezi me motiv patriotik dhe frymë iluministe. Gjatë kësaj periudhe për deri sa ishte në Kumanovë organizoi kurse për zhdukjen e analfabetizmit të masës më të gjërë shqiptarë. Pas përfundimit të këtyre kurseve kandidatëve iu jepej e drejta për punësim. Këto aktivitete nuk shiheshin në sy të mirëë në organet më të larta partiake. Vendosën ta largojnë S.Sulejmanin nga Kumanova. E dërguan si punëtor politik në KQ-LKM pa ndonjë detyrë me peshë. Qëllimi i tyre ishte që ky personalitet të izolohet dhe pasivizohet në veprimin politik dhe shoqëror.

Sejfedin Sulejmani nuk u pajtua me këtë status. Dha dorëheqje nga KQ i LKM dhe u emrua drjetor i Dramës shqipe në Teatrin e Kombësive në Shkup dhe njëkohësisht ishte në Kishillin redaktues të revistës mujore letrare-artistike Jehona në Shkup. Në këtë revistë ai do të boton një numër të madh punimesh filozofike dhe letrare dhe do të boton tri dramat e shkruara:“Rrugët e fatit”, “Shkëndijat e para”, që kishin të bënin me arsimimin dhe emancipimin e shqiptarëve, dhe “Abelardi e Heloiza”, e shkruar në frymën volteriane të iluminizmit francez. Përveç dramës, ai shkroi edhe një duo-dramë mjaft interesante “Dilalog me S...” Por, përveç në këtë revistë Sejfedin Sulejmani kishte shumë punime të botuara në revista dhe gazeta shqiptarë:Fjala, Rilindja, Flaka e vëllazërimit, Jeta e re, Përparimi etj. Në vitin 1970 botoi veprën e parë filozofike “Disa aspekte konteplative mbi filozofinë e jetës”. Pas kësaj pasuan edhe shumë të tjera. Në vitin 1971 Sejfedin Sulejmani emrohet profesor në Fakultetin Filozofik – katëdra e filozofisë-sociologjisë dhe do të ligjeron drejtimet filozofike: filozofinë, etikën dhe estetikën. Paraprakisht, në vitin 1970, së bashkëu me prof. Eshref Saraqinin ishin iniciatorë të parë për themelimin e Shkollës së lartë pedgogjike dyvjeçare në të gjitha drejtimet lëndore dhe drejtimin klasor në gjuhën shqipe. Në vitin 1972 emërohet kryeredaktor i Flakës së vëllazërimit, gazetë e vetme e cila botohej në gjuhën shqipe. Detyra e parë e tij ishte që këtë gazetë, e cila botohej një herë në javë, ta boton tri herë në javë. Pasi e arriti këtë qëllim atëherë gazetarëve, poetëve dhe shkrimtarëve nga Maqedonia, Kosova dhe Lugina e Preshevës ua hapi dyert që ta ushtrojnë detyrën e tyre dhe të kontrubuojnë në avancimin e proçeseve kombëtare. Gjatë këtij mandati revistën mujore “Jehona” e futi në kuadër të gazetës. Në vazhdën e këtyre viteve ishte iniciator dhe njëri prej themeluesve të Normalës në gjuhën shqipe në Kumanovë. Vullnetarisht i ofroi shërbimet e veta si profesor pa pranuar kompensim as për orët e as për harxhimet rrugore.

Gjithë ky kontribut nuk e kënaqi Sejfedin Sulejmanin. Bëri edhe një hap të guximshëm dhe ua hapi portat edhe gazetarëve dhe krijuesve të Shqiprisë të viozitojnë edhe Shkupin edhe qytetet tjera të banuara me shqitarë në kuadër të bashkëëpunimit në mes intelektualëve shqiptarë të këtuit dhe të Shqipërisë. Me ftesën e Institutit Albanologjik të Shqipërisë, në vitin 1972, Sejfedin Sulejmani formoi delegacionin të cilit i priu si kryetar dhe morri pjesë aktive në Kongersin e Unifikimit të gjuhës shqipe në Tiranë. Për vizitë në Shkup e ftoi edhe prof. Eqrem Çabej, i cili me ftesë të veçantë ishte musafir i Sejfedin Sulejmanit. Deri s a ishte kryeredaktor morri guximin dhe botoi veprën e dr.Ali Hadrit e cila hapi polemika të zjarrta në kuadër të fedreratës Jugosllave. Në vitin 1973 do të doktoron në Universitetin e Prishtinës në tezën e disertacionit të doktoraturës: Mendimi filozofik në veprën e Naim Frashërit. Do të bëhet doktor i parë shqiptar në Maqedoni.

Organet e vendimarrëjes nuk ishin të qeta ndaj këtyre veprimeve patriotike të Sejfedin Sulejmanit. Vendosën të marrin poteze të reja për ta pasivizuar. Fare pa qenë i informuar,në vitin 1974,e emruan anëtar në Këshillin Ekzekutiv të Maqedonisë duke ia lënë sektorin e urbanizimit, sektor me të cilin nuk kishte asgjë të përbashkëët me profesionin dhe aktivitetet e tij. Por, Ai nuk rrinte i qetë. Njëra prej arritjeve kapitale e veprimit të tij politik ishte që morri pjesë në grupet punuese në draftin për hartimin e Kushtetutës të vitit 1974 në të cilën populli shqiptar ishte element shtet formues. Në vazhdën e veprimit politik në njërën nga seancat qeveritare ngriti iniciativë për themelimin e Fakultetit Albanologjik në kuadër të Universitetit Shën Qiril dhe Metodij në Shkup. I përkrahur edhe nga përfaqësuesi i nacionalitetit turk dhe miqëve që kishte krijuar brenda qeverisë dhe më gjërë, në Parlamentin e atëherëshëm kjo iniciativë kaloi dhe u themelua një institucion arsimor sipëror shqiptar. Kabinetit të qeverisës së atëhershme këto gjëra dhe shumë veprime tjera nuk iu pëlqyen. Pasi i skadoi mandati 4 vjeçar nuk ia vazhduan tjetrin. Më 1978, e destinuan në Kuvendin Republikan pa kurrëfarë detyre vendimmarrëse. Kishte në shfrytëzim vetëm privilegjitë sekondarë: legjitimacionin dhe disa gjëra tjera. Gjatë kësaj periudhe katërvjeçare Sejfedin Sulejmani tanimë kishte botuar shumë vepra filozofike dhe nga arti, dhe për krijimtari të bujshme u dekorua Laureat i çmimit 11 Tetori, i cili jepej për krijmtari ose veprime të dalluara në nivel shtetëror. Përforcoi edhe më shumë bashkëëpunimin me studentët e Universitetit të Prishtinës pavarsisht trysnive politke që vinin edhe nga Maqedonia edhe nga Kosova.

Liderët jugo-komunistë nuk e lejuan të qëndron në këtë institucion të lartë shtetëror. Vendosën që t’ia marrin të gjitha privilegjitë dhe ta dërgojnë në një nivel edhe më të ulët se ku ishte. Më 1982, e emruan këshilltar pa detyrë të caktuar në Këshillin Ekzekutiv të R.M., vetëm sa të merrte një rrogë. Në këtë periudhë, një vjet më parë sapo i kishin filluar protestat apo demostrata në Kosovë. Organët e brendshme të R.M. gjatë kësaj periudhe më të egër të skenës politke komuniste filluan përndjekjen e intelektualëve shqiptarë. Në mesin e tyre ishte edhe S.Sulejmani. Në fillim e akuzuan për nacionalizëm për shkak se kishte marrë pjesë në Kongresin e Drejtshkrimit të gjuhës shqipe në Tiranë. Nuk patën argumente të qëndrueshme që ta burgosin, sepse lejen e vulosur dhe të nëshkruar për të shkuar në Shqipëri e kishte marrë nga kryeministri i atëhershëm. Kështu nuk patën mundësi ta mposhtin. Kurdisën kurthe komplote dhe intriga të ndryshme politke që të krijohet një imazh negativ për Sejfedin Sulejmanin. Shumë qarqe antishqiptarë i ndihmuan kësaj dukurie të shëmtuar. Në vitin 1982 për shkaqe dhe trysnisë së madhe politke jep dorëheqje nga Universitetit i Prishtinës nga i cili prodhoj shumë kuadro të afta për shoqërinë shqiptarë dhe më gjërë. Nga kjo gjendje politikisht e krijuar kundër tij filloi të ballafaqohet me shumë sfida,obstrukcione, dhe probleme të karakterit politik e shoqëror. Pas kësaj filluan shpifjet dhe shpekulimet dhe shumë të pavërteta t’i mveshën Sejfedin Sulejmanit. E gjithë kjo kampanjë e pandershme ndihmohej edhe nga shqiptarët e instrumentalizuar dhe të instaluar në qarqet antishqiptarë. Qëllimi ishte që të diskreditohet ky personalitet i madh shqiptar, Me veprime të këtilla përmes akteve të kryera dhe inskenimeve edhe ndaj personaliteteve tjerë shqiptarë qendra sllavo-komuniste lehtë pastaj e kishte të manipulonte me shqiptarët dhe ta arrinte qëllimin dhe realizimin e projektit të draftuar antishqiptar.

Gjitha këto shpifje dhe shpekulime disa deputetë shqiptarë, e sidomos të PPD-së, i përdorën dhe shfrytëzuan për diskriminimin e personalitetit dhe autoritetit të Sejfedin Sulejmanit edhe në shoqërinë pluraliste. Qëllimi i vetëm ishte konkurenca politke dhe pozitat e larta qveritare. Këta politikanë nuk zgjedhën as mënyrë e as metoda për ta sulmuar diskredituar Sejfedin Sulejmanin. Kritikat kaluan në ofendime të rënda. Paradoksale me këtë, në takime të fshehta, disa deputetë po të njëjtës parti kërkuan ndihmën politike të Sejfedin Sulejmanit, por vetëm në katër sy. Pavarsisht shpifjeve,shpekulimeve dhe ofendimeve që vinin po nga kjo parti, Sejfedin Sulejmani këtyre deputetëve do t’u shkruan edhe referatë edhe elaboratë.Në atë periudhë S.Sulejmani tanimë ishte ndihmës ministër i kulturës.

Këto trysni të vazhdueshme e detyruan atë që të largohet nga kjo ministri dhe rikthehet në Fakultetin Pedagogjik Shën Kliment Ohridski me titullin profesor ordinar. Po në këtë kohë studentët shqiptarë nuk u pajtuan me statusin e tyre në këtë fakultet. Kërkonin që të gjitha lëndët të ligjërohen në gjuhën shqipe. Filluan protestat studentore. Ato erdhën deri në kulminacion sa që dekani i Fakultetit Pedagogjik Nikola Petrov dha dorëheqje, dhe me dorëheqjen e tij ishte gati t’i vëhet çelësi këtij fakulteti. Për ta shpëtuar mbylljen e fakultetit situatën në dorë e morri Sejfedin Sulejmani. Kërkoi pranim te kryeministri i atëhershëm Branko Cërvenkovski dhe pas atij takimi u gjet marrëveshje që të funksionon ky fakulltet. Sejfedin Sulejmani në tetor të vitit 1998, emrohet Dekan në këtë fakultet. Pranoi dhe realizoi të gjitha kërkesat e studentëve shqiptarë duke punësuar profesorë shqiptarë për të gjitha lëndët të cilat ligjëroheshin në fakultet. Hapi portat për qindra e qindra studentë shqiptarë që të studjoinë dhe të riarsimohen në këtë fakultet. Me potezin e tij shpëtoi shumë studentë të ri që mos të mbetën pa arsimin sipëror këtu në Maqedoni.Në anën tjetër, PPD bënte trysni politke që në këtë post dekani ta emronte prof. Xheladin Muratin por nuk ia doli. Pasi i skadoi mandati si dekan, i vazhdoi ligjëratat në lëndët filozofi dhe logjikë edhe në gjuhën shqipe dhe atë maqedone deri në pension, edhe më pas me anagazhim.

Prof. Dr. Sejfedin Sulejmani ka qenë mjeshtër i madh i penës. Krijimtaria e tij është e bujshme dhe me zhanre të ndryshme. Gjatë jetës së tij shkroi dhe botoi 90 vepra nga filozofia, arti, logjika, sociologjia, etika, estetika, dramaturgjia, kultura, politika. Bashkëpunoi me shumë revista dhe gazeta të ndryshme në të cilat shkroi me qindra e qindra punime, artikuj, studime, ese nga sferat e ndryshme. Me këtë krijmitari dëshmoi se, shqiptari jo vetëm që mund të jetë krijues i veprave të lëmive të ndryshme shkencore, filozofike, artistike e shumë lëmive tjera, por ai mund të jetë edhe t’ia tejkalon ose të jetë i pakalueshëm nga pala tjetër. Me këtë krijimtari kaq të madhe përfundimish theu mitin dhe dëshmoi se edhe shqiptari vërtetë mund të gjendet në piedestalin e krijuesve të mëdhenj. Sejfedin Sulejmani vdiq në Shkup, më 24 Shtator të viti 2007, në moshën 69 vjeçare.

DRITA E KOHËS SË RE

POEZI

by Prof. dr.Sejfedin Sulejmani