De verkrijgende verjaring is een meester- en standaardwerk, waarin een fundamenteel concept van het vermogensrecht met een opmerkelijke onafhankelijkheid en niet-vooringenomenheid tot op het bot (soms dwars door het bot) is uitgespit, met vele opmerkingen, bedenkingen en suggesties ook de lege ferenda, en steeds stevig onderbouwd. De auteur bespreekt de vraag naar de gerechtelijke vaststelling van de verkrijgende verjaring en het beginsel dat bezit geldt als titel, die beide in de praktijk vaak voorkomen. Vernieuwend is zijn analyse van de verwezenlijking van de verkrijgende verjaring, die hij onderverdeelt in stadia gaande van de onvoltooide verkrijgende verjaring over de voltooide verkrijgende verjaring (waar alle vereisten, met inbegrip van de termijn, vervuld zijn, maar waar de verjaringsbezitter de verjaring nog niet heeft ingeroepen) tot de ingetreden verkrijgende verjaring. Deze analyse heeft de verdienste dat ze de wetteksten beter kan verzoenen die tegelijkertijd suggereren dat de (voltooide) verjaring een verworven recht en (in afwachting van de inroeping) een onvoltooid recht is.