Vertaler Frans Croese ontdekte in de oudste Hebreeuwse handschriften dat de vroege indeling van Het Hooglied aanmerkelijk verschilde van de hoofdstukindeling zoals we die nu gewend zijn. Uit verder onderzoek bleek dat een bewuste aanpassing te zijn van christelijke geleerden. Juist die oorspronkelijke perikoop-indeling (in het Hebreeuws: parashot) werpt nieuw licht op het Bijbelboek.0Het Hooglied is weliswaar klein, maar het is van oudsher het meest becommentarieerde deel van de Bijbel; door de eeuwen heen hebben lezers, vertalers en Bijbelgeleerden zich gebogen over de betekenis van dit kleine, van de rest van de Bijbel zo sterk afwijkende boekje. Vaak zag men geen passende natuurlijke verklaring en zocht men zijn toevlucht in uitgebreide beeldspraak. Al in de Statenvertaling van 1637 bevatte Het Hooglied van alle Bijbelboeken verreweg de meeste kanttekeningen per vers. In andere oude Bijbels werd Het Hooglied in Latijn gelaten en soms zelfs met rode letters gedrukt om jonge lezers af te schrikken. De vraag wel of dat gelukt is.00Frans Croese, die eerder een uitgave van de Psalmen publiceerde, ziet dat de hervonden tekstindeling het oorspronkelijke motief van Het Hooglied laat oplichten: de superioriteit van de monogame huwelijksrelatie in een wereld waarin polygamie algemeen aanvaard was. Meer dan ooit komt in deze nieuwe vertaling naar voren dat Het Hooglied het niveau van een?love story? overstijgt en vooral gaat over loyale liefde, dat is liefde én trouw, ondanks de verlokking en verleiding die wordt aangeboden. Het bepleit een grotere zelfbeschikking van vrouwen dan destijds gebruikelijk was; dat moet welbeschouwd een revolutionaire gedachte zijn geweest in de tijd dat het werd geschreven.0Deze uitgebreide studie, inclusief vertaling, is speciaal voor de liefhebbers met onder meer een heel hoofdstuk over de maatschappelijke context van het huwelijk en polygamie in Bijbelse tijden en een over de historie van de uitleg van Het Hooglied.