In André P. Brink se drama Die Jogger (1997) word die verhaal van Kilian, 'n gewese Veiligheidspolisiekolonel in 'n psigiatriese hospitaal, ontvou. Hy word geteister deur sy verlede, veral sy marteling van Vusi, 'n "Struggle"-figuur. Die drama spring heen en weer tussen Kilian se hede in die hospitaal, waar hy hallucineer dat Vusi sy kamer deel en hom konfronteer, en terugflitse na sy lewe voor sy opname. In die terugflitse sien ons sy verhouding met sy dogter, Ilse, en hoe hy vir Nico werf om op universiteit vir hom te spioeneer. Kilian se obsessie met 'n "verslag" aan die Minister en sy onvermoë om die waarheid oor sy dade te aanvaar, staan sentraal. Hy glo hy het sy plig gedoen en blameer "hulle" vir alles, terwyl hy deur Noni, 'n verpleegster, gekonfronteer word met die gevolge van sy optrede en die onvermydelike koms van die Waarheidskommissie. Die stuk eindig met Kilian wat, selfs in sy waan, sy verantwoordelikheid ontken en Vusi se stille teenwoordigheid as 'n konstante herinnering aan sy misdade ervaar.