De mens is klein, fragiel, eindig en kwetsbaar. Met een spons als besturingssysteem. Hij geurt naar rozen en rotting, naar aarde, hemel en hel. Een dier is hij; maar het varken vat niet dat het zich tevergeefs verweert tegen de slachter. Hij vat dat wel. Maar...: leg een veer op de lippen en hoop ademloos dat ze beweegt. Hij revolteert, gelooft en hoopt tegen beter weten in. Op zijn levenslange zoektocht ontmoet hij zowel troost als gevaren, weemoedige herinneringen aan verloren of onbereikbare liefdes als hartstochten en toekomstige verlangens. Levenderwijs leert hij zijn bedreigde lichamelijkheid te ervaren en te aanvaarden.En hij blijft geloven dat hij een microkosmos is, waarin de hele kosmos wordt weerspiegeld. In vijf bewegingen viert de dichter-alchemist zijn pendelbeweging tussen aarde, hemel en hel in de mens. De poëzie, die zowel zijn 'wetenschap van woorden' als zijn volmaakte en dus onbereikbare minnares is, helpt hem op zijn zoektocht naar zijn 'steen der wijzen'.