Grote maatschappelijke hervormingen gaan vaak vergezeld van nieuwe terminologie die aanstuurt op verandering. Soms komen termen rechtstreeks van de tekentafel van bestuurders of beleidsmakers. ?De mens centraal? is zo?n een uitdrukking waarover geen debat nodig lijkt. Wie kan ertegen zijn? Maar wat bedoelen we eigenlijk als we zeggen dat de mens centraal moet staan? Geven we elkaar niet te snel de hand omdat we denken dat we het eens zijn, terwijl we intussen heel verschillende dingen bedoelen? Staan de beelden die wij hebben bij de mens centraal zetten niet lijnrecht tegenover elkaar en praten we daarom niet langs elkaar heen? Mogelijk denkt u bijvoorbeeld aan rekening houden met de sociale omgeving en denk ik aan het recht om als individu los van je sociale omgeving beoordeeld te worden. En wat vinden we eigenlijk dat minder centraal moet staan als we zeggen dat de mens meer centraal moet staan? Regels? Voorzieningen? Professionals? Problemen? Is het altijd zo dat bureaucratie voorrang moet geven op mensen of zijn er ook situaties denkbaar dat regels voorgaan? Hoe komt het dat de mens centraal zetten wel als opdracht aan professionals wordt verstaan, maar vrijwel niemand aan professionals zelf denkt? Zijn professionals niet evengoed mensen die centraal zouden moeten staan? Al deze vragen zullen in dit boek op enig moment aan de orde komen. 0.